Keuzes maken. Kiezen of je deze ochtend je tanden al dan niet gaat poetsen, kiezen of je je vandaag eens ziek meldt of kiezen om op gamercc.com deze review te lezen. Geconfronteerd met de dagdagelijkse realiteit, vergeet je dat het leven draait rond keuzes maken. Edoch, gestuurd door je intuïtie, lijken die keuzes niet te bestaan omdat ze logisch lijken. Hierdoor prent je je in dat het leven vrij lineair verloopt en je gewoon moet meegaan met de stroom. Heavy Rain is er om je eraan te doen herinneren dat iedere keuze die je maakt, al dan niet desastreuze gevolgen heeft. Specifieke keuzes kunnen je leven in één klap terug op de sporen krijgen, andere aboliseren ze vrijwel instantaan.
In Heavy Rain grijp je in in het leven van vier personen. Een architect, een FBI-agent, een privédetective en een journaliste. Hoewel deze vier personae hebben op het eerste zicht niets met elkaar te maken, hun levenslijnen kronkelen in elkaar wanneer je de zaak van de Origami Killer onderzoekt. Deze moordenaar verdrinkt tienerjongens om ze vervolgens op een braakliggend terrein achter te laten, met een origamifiguur in de ene hand. Om verdere spoilers te vermijden zal ik er maar een vergelijking op plakken. Het verhaal in Heavy Rain kan je zonder schroom vergelijken met die van films als se7en en – durven we het zeggen? Ja we durven het zeggen - Citizen Kane. Geen enkele verhaallijn in games van het voorbije decennia – zelfs die niet van de Final Fantasy-sage – heeft ons mateloos kunnen boeien als deze in Heavy Rain. Maar dat verhaal is niet hét element waarom je deze game sowieso in huis moet halen. Wél de rol innemen van rechter, jury en beul tegelijkertijd.
Je kan werkelijk over alles kiezen in het spel. Trek je eerst je broek of je T-shirt aan? Grijp je in bij die overval of niet? Vermoord je die kerel, of spaar je hem? Hoegenaamd welke keuze je ook maakt, iedere beslissing zorgt ervoor dat ‘jouw’ verhaal een nieuwe wending neemt. Zelfs de meest luttele details kunnen het plot van je verhaal helemaal ‘overhoop’ halen. Dit houdt dan ook in dat je het spel telkens op een andere manier speelt. Als je in je ene spel de ene beslissing neemt, en in een tweede de andere, dan ziet het spelverloop er natuurlijk helemaal anders uit. Had je een happy end in je eerste playthrough? Dan reken je misschien af met een ietwat lugubere plotwending in je tweede spel. Met meer dan 40 verschillende verhaallijnen, verveelt Heavy Rain nooit. Hierdoor blijft het spel niet alleen fris, je wilt ook zien hoe het spel afloopt als je andere keuzes neemt. Waardoor dit de herspeelbaarheid enkel ten goede komt. Door deze keuzes te maken, begin je ook meer en meer na te denken in je echte leven. Zo kan je kiezen om de volgende passage over te slaan, aangezien het daar over minpunten gaat.
Dat de ontwikkelaars de focus voornamelijk op het verhaal en de plotwendingen concentreerden, valt – jammerlijk genoeg – ietwat af te lezen aan de graphics. Bij momenten zijn ze werkelijk fenomenaal, voor de andere helft van de tijd oogt het als een hoogwaardige previous-gen titel. Jammer, zeker in dit spel waar alles draait rond emoties. Zo lijkt de tronie van de hoofdpersonages statisch en emotieloos, net wanneer ze een ingrijpende gebeurtenis moeten ondergaan. Mocht ik op het punt staan (Spoileralert!) mijn vinger af te kappen, ik zou nogal een façade optrekken. En nog een klein minpuntje? De controls zijn ietwat houterig. Als je rondloopt, merk je snel dat het begeleiden van je personage moeite vereist. Zo belandden wij in een verkeerd scenario, terwijl we met alle moeite een andere plotwending probeerden te averteren.
Zoals je kan lezen valt Heavy Rain niet te klasseren als een klassieke titel. Is het dan eerder een film? Ja, maar toch niet helemaal. Als we de titel moeten labelen, schippert hij ergens tussen de twee media. Een interactieve film. Een film zoals jij wil dat hij begint, ontwikkelt en eindigt. Een film waarbij je zelf kiest of je altruïstische kant de bovenhand haalt, of je je eigen hachje wil redden. Wij raden de fatcats in Hollywood deze game dan ook ten zeerste aan. Stel je eens voor dat je in de cinemazaal een film bekijkt. Lijkt het je dan niet leuk om zelf in het verhaal in te grijpen? Vind je het wat te saai en wil je er een thriller van maken? Geen probleem. Of ben je meer het happy end-type? Ga je gang! Vrijwel alles controleer je zelf, maar dan ook weer niet.
Als we Heavy Rain moeten vergelijken met andere games – ook al is dit heel moeilijk, je kan een Picasso toch niet vergelijken met kladderwerkjes van kleuters? – dan moet het wel een combinatie zijn van The Sims, Skate, Saw, CSI en nog een hoop titels. Maar dan wel twintig keer zo goed. Inderdaad, u leest het goed, twintig keer. The Sims omdat je het leven bepaalt van je karakters. Je bepaalt hun handelingen, je kiest waar ze rondlopen, je kiest welke gedachten ze hebben. Skate omdat je bij alle cutscenes moet ingrijpen. Gedurende de filmpjes verschijnen knoppencombinaties. Het is dan jou taak om ze zo snel mogelijk in te drukken of uit te voeren. Zo beweeg je de auto niet, maar moet je vliegensvlug beslissen naar welke kant je het stuur draait. Te laat op de juiste toetsencombinatie drukken of de foute beslissing nemen, kan dan weer grote gevolgen hebben. Het spel oogt misschien niet zo, maar voor je deze titel vastpakt moet je je reflexen eens goed oliën. En de andere twee titels? Daar moet je het spel maar voor spelen. Of niet, het is jouw keuze.
Conclusie
Heavy Rain behoort niet tussen alle andere games. Het is beter dan dat. De houterige controls en de minder flamboyante graphics staan in de schaduw van het meesterwerk dat Heavy Rain is. Een meeslepend spel met een boom van een verhaal en een rivier van mogelijkheden. En ja, daar liet ik de dichter even in me gaan. Maar daar had ik voor gekozen. Het is toch altijd een gedoe hé, keuzes maken.
| Uitgever | SCEE |
|
| Ontwikkelaar | Quantum Dreams | |
| Leeftijd | 18+ | |
| Releasedate | 26/02/2010 | |
Score |
94% |
