Dark Fall: Lost Souls

Horrorfans opgelet! Je moet dezer dagen geen beroep meer doen op de F.E.A.R.-serie om nog eens op de old-fashion-way te griezelen: Lost Souls is de derde editie in de Dark Fall-franchise, en meteen ook de meest angstaanjagende.

Je bent the Inspector, een gerenommeerd politiekorpslid dat – om het kortweg te formuleren - na enkele ‘procedurefouten’ een heuse teloorgang onderging. Omdat hij zijn job verloor bij het zoeken naar de moordenaar op Amy Haven, wil hij dit onderzoek voor eens en altijd uitklaren. Kan hij de moordenaar van Amy vinden? Wat is er met het 11-jarige meisje gebeurd? Hij zoekt het antwoord op deze vragen in Dowerton, een plaats die hij eerder bezocht (in een vorige editie) en – klaarblijkelijk - wat gedetoneerd is. Hij – jij dus – draait er nog een laatste keer het hotel en het treinstation ondersteboven.

En daar begint de – nu ja – actie. Het scherm blijft zwart, en op de achtergrond hoor je enkele groteske mensachtige geluiden die je niet alleen doen huiveren, maar ook de haren op je hoofd (en ander lichaamshaar) doen rechtstaan. Wij van gamerCC hadden het nu al benauwd, en het spel was nog maar 30 seconden bezig: dat beloofd! Wanneer je het licht aankrijgt (een tip: gebruik je gsm! Wij tastten vijf minuten in het donker naar een schakelaar), zou je het meteen weer uit willen doen. Winkelkarretjes volgeladen met plastieken ledematen sieren ons beeldscherm, het voelt alsof we in één van de foltertuigen beland zijn van Jigsaw uit de Saw-films. Die paradoxale engheid blijft je de rest van het spel achtervolgen als een kille hand van de dood – nogal ironisch, daar je niet kan sterven in het spel. En, toegegeven, af en toe stokte onze adem en hadden we zin om een Disney-film op te zetten - omdat het zo beangstigend is. En dat voor enkele stoere knapen van in de 20.

Misschien vraag je je nu af: “vanwaar die opmerking aan het begin van de vorige alinea?” Wel, er is namelijk niet bijster veel actie in Dark Fall: Lost Souls. Neen, je hanteert geen wapen. Neen, je kan niet rennen en springen. In het spel heerst het point&click principe. Dit heeft zo zijn voor- en nadelen. Positief: Het is eens iets anders. Negatief: vaak heb je geen flauw benul wat je nou moet doen. Positief: alle vrees wordt gecreëerd door een geweldig luisterspel gecombineerd door factoren in de omgeving, gemixt met heel wat visuele elementen. Negatief: soms komt het wat houterig over.

Toch zwaaien de positieve elementen met de scepter. Zinloos op alles klikken, heeft weinig tot geen effect. Je moet doordachte keuzes maken en met precisie logisch redeneren. De magnifieke omgevingen horen de standaardmaat te zijn in iedere game: veel variatie en graphics om U en s’il vous plait tegen te zeggen. En over het verhaal is al even lang gebrainstormd als over de variatie in sfeer en omgeving. De verdwijning van kleine Amy lijkt zo uit een boek te komen dat je net bent gaan uitlenen in de thriller-categorie in de bibliotheek.

Conclusie:
“Ieder nadeel heb zijn voordeel”, tekende Johan Cruijff eens op. En dat adagium geldt ook hier perfect. Velen zullen afzijdig staan tegenover het point&click systeem. Maar mocht Dark Fall: Lost Souls een zoveelste kloon van F.E.A.R. worden, was alle magie verloren. Wie het spel in huis haalt, heeft vrijwel zeker geen spijt van zijn aankoop. Vrijwel alle spelelementen staan garant voor enkele nachtmerries en natte plekken in je bed!