Het begint allemaal in Tandria, een sprookjesachtig rijk. Koning Balderus had het er voor het zeggen. Toen heersde er nog vrede en vreugde onder het volk. Maar de heer Wolvering had slechte bedoelingen en kwam dit verstoren. Hij jaagde de koning weg en greep naar de macht. Er kwam enorme paniek onder het volk en het enige wat het nog zou kunnen redden was een held die hen zou bevrijden. Hun wens wordt vervuld maar dan wel in vrouwelijke vorm, prinses Zoé. In settlers 7: Path to a Kingdom kruip je in haar huid en is het jouw taak om de rust terug te brengen.

Je wordt onmiddellijk overladen door de sprookjesachtige wereld verrijkt met een pallet van prachtige kleuren. Het betoverende deuntje is de kers op de taart.Voor je werkelijk kunt beginnen moet je een profiel aanmaken, dit is namelijk essentieel voor de multiplayerfunctie. Je moet enkele belangrijke keuzes maken, zoals wat voor type speler je wilt zijn en of je een mentor wil zijn of niet. Daarna moet je nog een avatar en favoriete map selecteren en dan kun je aan de slag gaan.

Alle tekst in het spel werd vertaald naar het Nederlands, dit valt vooral op wanneer je je in het menu bevindt. Buiten enkele vertaalfouten is dit helemaal geen storend element. De stemmen zijn gelukkig wel nog in het Engels dus zijn we hier nogal tevreden over.

De basis is (gelukkig) onveranderd gebleven. Je moet nog steeds grondstoffen winnen en een basis opbouwen. In Settlers 7 worden dingen eenvoudiger gemaakt zoals het packshot ons deed vermoeden. Het is namelijk zeer overzichtelijk geworden omdat er nu minder verschillende gebouwen zijn die tot jou beschikking staan. De interface hebben ze ook aangepast, uiteraard weer naar een vereenvoudiging. Het is dan ook duidelijk dat de makers een groter publiek willen aantrekken met deze videogame.

Deze zevende versie brengt natuurlijk nog meer vernieuwingen met zich mee. Er wordt namelijk nu gewerkt met Victory Points. Wie de winnaar is wordt beslist door het behalen van deze Victory Points. Deze kun je verdienen door militaire overwinning, technologische innovatie of economische revolutie. Een combinatie van de drie is ook mogelijk maar dat vergt uiteraard wat extra inspanningen.

Een extraatje aan deze versie is een uitgebreide (stabiele) multiplayer-ervaring. Zo kan er nu tot maar liefst vier spelers in multiplayer gevochten worden. Je kan ook genieten van de Empire mode. Het kasteel is een symbool dat je status weergeeft. Mensen gaan je op deze manier herkennen, voor je vrezen, of je weglachen. Nog een nieuwtje is dat de game in verbinding staat met Facebook. Achievements kunnen onmiddellijk op je profiel gepost worden, je hebt ook de mogelijkheid om vrienden uit te nodigen voor de game. Op deze manier kan je met hen lachen en praten wanneer en hoelang je maar wil.

De graphics niet te vergeten zijn de beste tot nu toe en de muziek is zeker benoemswaardig. Ondanks het feit dat je continu met het internet verbonden moet zijn overtreft deze Settlers alle vorigen. Je hebt ook de mogelijkheid het spel te starten zonder DVD, maar dit kost veel moeite omdat moet je dan een heleboel installaties moet doen. Je savegames worden dan ook online gesynchroniseerd.

Conclusie:
The Settlers 7: Path to a Kingdom is wederom een geslaagde Settlers-game geworden met de nodige vernieuwingen en diepgang om het spel boeiend te houden. Toch is het duidelijk dat men voor een vereenvoudiging heeft gekozen betreffende de gameplay dat bepaalde fans niet zullen pikken, terwijl anderen dan weer dit een pluspunt vinden. Het is dan ook moeilijk te zeggen of je deze titel moet in huis halen want smaken...ja die verschillen nu eenmaal.

We moeten het nageven, Anno 1404 vonden we gewoon de max. De setting, de diepgang, en vooral het overzicht dat je moest houden in de game zorgde ervoor dat je uren aan je pc gekluisterd zat. Elkaar bevoorraden met goederen via havenstadjes om op die manier grote handelsroutes ontwikkelen was leuk, maar ook het managen van de steden zelf was enorm leuk.

In de originele game moet je dus bij de Sultan zijn geheimen te zien achterhalen om jou rijk uit te breiden maar ook om exotische goederen naar je rijkdom te brengen. Nu krijgen we nog een opdrachtgever namelijk de Italiaanse stad Venetië.  Deze stad is uiteraard concurrentie voor de keizer en is het opvallend dat de quests van Venetië eerder ‘stout’ te benoemen. Zo is er toch heel wat te doen om spionage en sabotage, en dat die je via het gebouw Base of Operations. Hier kun je dus spionnen trainen en naar vijandelijke steden leiden. Deze kerels vertellen je dan wat betreffende de inventaris of saboteren zelfs deze inventaris. Ook kan je de zitjes in de Raad van een stad over kopen om zo aan de sleutel van de stad te bemachtigen, waarna je algauw de stad hebt overgenomen…net zoals in het corrupte politieke wereldje dus.

Drukte is iets waarmee je overweg moet kunnen in deze add-on. Omdat er nu een derde speler in het spel is, ga je dus ook moeten rekening houden met de noden van die plaats in de vorm van het stopzetten van bepaalde activiteiten om andere noden te voltooien.

Ook hebben we nu de request quest, een mechanisme waarbij je quests laat aanvragen wanneer je tijd hebt in plaats van het echt wachten tot er zomaar eentje naar jou hoofd wordt gesmeten. Ook het nieuwe gebouw de Bailiwick zorgt voor een handig systeem in de game namelijk het opschrijven van to-do’s maar ook het verlagen van de onderhoudskosten van bepaalde gebouwen. Hierdoor ga je ook diepgaander te werk gaan en zal je micro-management-brein optimaal moeten werken.

Opvallend, we krijgen geen nieuwe campaign modus maar in de plaats 18 nieuwe scenario’s die wel voor uren spelplezier staan. Nog iets wat opvalt is het invoeren van een multiplayer waarbij je zo snel mogelijk bepaalde klussen moet zien te klaren. Hierin kan je tot acht spelers kan gaan spelen waarbij er enorm veel opties aanwezig zijn. Het is dan ook zo dat deze multiplayer uren kan duren voor dat deze over zijn, iets wat niet geschikt is voor iedereen. Gelukkig kan je de game nog wel opslaan en later weer inladen om dan met je groepje vrienden verder aan de slag te gaan, mooi!

Misschien een domper op het spelen is het gebruik van de beruchte DRM systeem, Digital Rights Management om het met lange woorden uit te spreken. Hiermee wordt de gamer verplicht de game online te activeren. Dit kon maximaal drie keer gebeuren. Echter is het systeem dat Ubisoft gebruikte nog erger en kon je een game niet meer gebruiken naar de derde keer, tenzij je telefonisch contact name met de ontwikkelaar. Gelukkig heeft Ubisoft dit toch ingezien en is er meteen een patch voor de game die dit systeem de vuilbak in smijt.

Conclusie
Welja, we houden van de renaissance sfeer die deze uitbreiding uitstraalt maar we moeten alles bekijken met een kritisch oog. De multiplayer is een pluspunt bijvoorbeeld, maar eigenlijk had dit toch ook gewoon bij de originele game moeten zitten, nietwaar? Dus de balans blijft hier, naar onze mening, op 0 staan. En betreffende de toevoegingen is het ook niet echt iets om zwaar onder de indruk te zijn. Waar we dan wel onder de indruk van zijn is het gebruik van je strategisch en management-achtig denken in deze uitbreiding. De rollen leggen zich zijwaarts waardoor je alles eens moet herzien en toch nog met veel plezier achter je pc kruipt voor heel wat uren. Daarnaast blijft Venetië een leuke stad om in zulke games te verwerken dus al bij al een pluim aan Blue Byte!

Ubisoft Romania pakt uit met Silent Hunter 5, weer een indrukwekkende duikboot simulator. De vijfde in rij maar uniek in zijn soort.

Silent Hunter 5 speelt zich af in de eerste helft van de Tweede Wereldoorlog (tussen 1939 en 1943). Zoals jullie wel weten, of niet, was Malta een strategisch punt in de Middellandse Zee. Er vond dan ook een hele strijd plaats om het eilandje. In Silent Hunter sta je achter het roer van een Duitse U-boot tijdens WO II. Herkenbare elementen van de oorlog komen terug, wat je ervaring van het spel nog echter maakt. Je bevindt je letterlijk in het spel en dat is net wat Silent Hunter zo aantrekkelijk maakt. De recreatie van de werkelijkheid is een sleutelfactor.

De game is dynamisch opgebouwd waarmee ik bedoel dat je in zekere mate zelf kan beslissen hoe en wanneer je wat aanpakt. Vrijheid maakt het spel op zich aangenaam maar hierdoor is de historische kant van het verhaal niet volledig zuiver. en het is toch net op de geschiedenis gebaseerd, toch?

Als bestuurder van de onderzeeër heb je een aantal cruciale taken. Je bent niet enkel verantwoordelijk voor het uitstippelen van de algemene route van de patrouille, maar je moet ook strategisch nadenken hoe en waar je de vijand gaat aanvallen en hoe uit de gevarenzone te ontsnappen eens je ontdekt bent. Ook je wapens zo doeltreffend mogelijk gebruiken is zeer belangrijk als je de vijanden wilt overmeesteren. Ongezien blijven en informatie verzamelen over vijandelijke posities zijn ook aspecten die je zeker en vast in acht moet nemen.

Het eerste wat je te doen staat is een prooi vinden, maar dit is lang niet zo makkelijk als het klinkt. Er is namelijk een gigantische watervlakte, en daardoor kom je niet zomaar een ander schip tegen. Speuren op basis van je beschikbare gegevens en patrouilleren in de buurt waar de kans het grootst is is een goede poging om te vinden wat je wilt. Silent Hunters 5 is de eerste in de reeks waar je binnenin je U-boot een kijkje kunt nemen. Het is zeker en vast een positief punt. Wie een beetje fantasie en verbeeldingskracht in zich heeft krijgt echt het gevoel dat hij kapitein is van zijn eigen U-boot.

Bij de omgeving (de zee, het eindeloze uitzicht, de lucht, de meeuwen…) moet je zeker eens stil staan. Af en toe de doorspoelknop eens uitschakelen en genieten van de grafische kant van het spel is zeker en vast de moeite waard! Je hebt een camera in buitenperspectief ter beschikking die je in alle richtingen kan bewegen bekijken. Het zou zonde zijn als dit over het hoofd gezien zou worden.

Silent Hunter 5 bevat ook een multiplayer, zoals de standaard tegenwoordig voorschrijft. Opvallend hier is dat er niet echt veel activiteit te bespeuren viel, en toen we een match eindelijk wisten te vinden moesten we toegeven dat dit vlot verliep. Je kan tot vier spelers online gaan, en zelfs tot acht spelers via LAN. Alle missies in de games zijn co-operation gebaseerd.

Conclusie
Silent Hunter 5 is een game dat zich in het niche segment van de gameindustrie bevindt en dus eigenlijk niet voor iedereen geschikt. Echter is het wel zo dat de game zeker een aanrader is als je actie op en onder de zee wilt beleven, de historische toets eraan en de grafische pracht is een extraatje.

De eerste Assassin’s Creed deed het al behoorlijk goed qua verkopen en dat is maar logisch ook. Drie historische steden tot in de puntjes nagemaakt met een verhaal over tempeliers en moordenaars, wat wil een gamer nog meer? Uiteraard had de game zo zijn tekortkomingen wat vooral de afwisseling qua gameplay inhield. Het moorden was leuk, maar de tussenmissies waren steeds hetzelfde. Al de rest? Dat was perfect!

Maargoed, we gaan van het middeleeuws Jeruzalem naar de tijd van de Renaissance in Italië. De game draait om andere voorouder van Desmond namelijk Ezio Auditore de Firenze, een jongen uit een rijke familie waarbij eer, familie en gerechtheid het belangrijkste zijn. Ze leven een goed leven, totdat er bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden waardoor Ezio opeens een Assassin moet worden…

In het huidige deel start de game waar de vorige geëindigd was, met Desmond dus. Gelukkig is hij ditmaal wel minder aanwezig, en je gaat verschillende omgevingen met hem kunnen ontdekken, dus dat is een geluk. Het begin van de game is wat overweldigd qua controls moeten we zeggen. Opeens voel je dat Desmond toch wel anders te besturen is dan Altaïr. Als je met Ezio speelt, dan heb je nog teveel moves tot jouw beschikking zodat je de bomen door het bos niet meer ziet.

Eenmaal je deze moves echter kent, dankzij de rustige opbouwende tutorialmissies, ga je pas echt het plezier uit de game halen. Freerunning staat nog steeds centraal en Ezio kan alle gebouwen beklimmen en dat met een behoorlijke snelheid.

Ubisoft heeft enorm goed geluisterd naar de kritiek op het eerste spel waardoor de game nu o-zoveel meer inhoud heeft. Er is gewoon zoveel te doen, de game heb je niet meer in 10 uur uitgespeeld, maar je zal zeker 23 à 30 uur hieraan bezig zijn. Er zijn dus missies die verhaalgedreven zijn, maar daarnaast is er nog veel meer te doen. Als je die extra dingen doen, krijg je meer dan enkel geld of dergelijke, maar word je karakter hiervan beter van.

Voorbeelden hiervan is de beruchtheidsmeter. Ben je berucht geworden omdat je teveel opvalt of teveel moord in de stad, dan zullen de guards heel oplettend zijn. Je kan dit doen zakken door het weghalen van posters, moorden van ambtenaren of het omkopen van herauten (kerels die het nieuws vertellen). Ook viewpoints zijn volop aanwezig zodat je meer te weten komt van je stadsdeel. Ook beeldjes en veren kan je verzamelen.

Daarnaast zijn er heel wat zijmissies om geld te verdienen zoals races. Je kan ook naar dungeons gaan om speciale artifacts te verzamelen waarmee je speciale items kan vrijspelen zoals codexen. Hier hebben we te maken met ondergrondse gangen waarbij je zowel je freerunning als je sluiptechnieken moet uit de kast halen. Dit is een van de leukste stukjes van de game, en zorgt voor afwisseling.

De Auditore familie boert niet slecht natuurljk, en ze hebben eigenlijk een eigen dorp met een kast van een villa. Hierin komt alles wat je verzamelt, en als je geld in de stad investeert (ja dat is mogelijk!) dan gaat je stad openbloeien en heel actief worden. Dit werkt via een soort economisch systeem waarbij je geld aan de architect geeft om gebouwen te verbeteren.

Met je geld kan je ook nieuwe wapens en armor kopen, maar ook medicijnen. Je kan geld zelfs als distractiemiddel gebruiken om mensen hun aandacht van je af te duwen. Elk wapen in de game heeft een sterkte- en snelheidsmeter, waarbij je kan gaan van een dolk of zwaard tot een grote hamer waarmee de assassin bruut te werk kan gaan. Ezio kan nu ook gebruik maken van de ‘double hidden blade’ waarbij je tussen twee wachters kan staan en tegelijk doden.

Naast de typische verdwijntruukjes zoals hooibergen en bankjes kan je nu ook mensen inhuren om je te helpen. De hoeren zorgen ervoor dat ze wachters van hun positie weg kunnen halen terwijl de dieven je helpen met het klauterwerk natuurlijk. Er zijn ook huurlingen die samen met jou gaan vechten als je dat wenst, dus mogelijkheden zat om tot jouw doel te bereiken. Je hebt ook heel wat extra wapens zoals rookbommen of zelfs een geweer.

De wachters zijn ook beter geworden. Zo zijn er wachters die in de hooibergen gaat kijken, die je gelukkig dan ook nog kan uitschakelen. Maar er zijn ook specialisten in freerunnen en dan hebben we de sterk gepanserde wachter die toch wel pittig is om te verslaan.

Wat we wel opviel is dat de game grafisch gedegradeerd is tegenover zijn voorganger. Zo zien de gezichten er net iets minder goed uit, net als de karakterdesign’s zelf. Als je net de eerste AC gespeeld hebt en desmond en de blonde dame ziet, en nu hier aan het werk gaat dan ga je duidelijk het verschil merken. Logisch wel dat de game iets minder is geworden, want de game is nu zoveel groter en gevarieerder. Toch moet je niet denken dat de game er niet goed uitziet, de game voldoet zeker wel aan de huidige standaard en de gebouwen zien er ronduit schitterend uit. Ook de lichtinval is super.

Het geluid in de game is over het algemeen subliem. De voice-overs zijn super en passen bij de algehele sfeer van de game. We krijgen Italiaanse accenten met stukjes Italiaanse woorden, je zou er zelfs van bijleren! Maar ook de soundtrack is echt super, vooral wanneer je achtervolgt wordt.

Bij deze PC versie krijgen we de twee DLC pakketten, The Bonfire of Vanities en Battle of Forli die apart werden verkocht werden op de consoles nu gewoon er gratis bij. Logisch wel, want de PC-bezitters hebben zoveel langer moeten wachten op deze versie. Deze versie is echter niet de beste, want af en toe krijgen we te maken met technische glitches wat je met de Xbox 360 en PS3 versie veel minder hebt. Ook moet je altijd zien dat je PC eigenlijk krachtig genoeg is om alles te kunnen draaien.

Maar dit heeft ook zijn positieve kanten want ondanks dat de minimumvereisten enorm hoog liggen, ziet de game op high settings er nog beter uit dat de Xbox 360 en PS3 versie. De game ziet er dan zo prachtig uit, het is iets dat je je vrienden moet laten zien ook al zijn het geen gamers. Wel krijgen we af en toe te maken met een slow-down, maar toch een aanrader indien je geen consoles in huis hebt.

Conclusie
Assassin’s Creed II is de hype eigenlijk meer dan waard. De game biedt enorm veel plezier, en je hebt echt heel veel te doen. Het moorden is gevarieerd, de missies zijn uitgebreid en audiovisueel is de game nog steeds prachtig. Ook de prachtige steden, het leven hierin en de leuke nevenactiviteiten zorgen ervoor dat deze game een echte must-buy is voor iedereen...Avanti!