Indertijd, x aantal jaar geleden, wanneer de wereld plots terug werd overspoeld door skateboards en de daarbij horende scène... Toen die plotse skatepopulariteit ook oversloeg op de digitale spelwereld van het gamen, was het de Tony Hawk Pro Skater franchise die toen met de scepter zwaaide bij de sportgames. De zeldzame concurrentie werd zonder pardon en met de allerminste moeite meteen de kop ingedrukt. Het was dan ook pas medio 2007 dat er eindelijk noemenswaardige concurrentie voor de Tony Hawk games verscheen. Skate bleek al snel een schot in de roos en zorgde dankzij ondermeer nieuwe en vooral zeer verfrissende controls voor een nieuwe wind in dit genre. De ondertussen al tot vervelens toe lang uitgemolken Tony Hawk serie verbleek plots al gauw bij deze nieuwe skategame, die in feite zelfs een skatesim genoemd kon worden. En zonder meer leek Tony plots van de troon verstoten, en hoe kan het ook anders dan dat er aan zo’n succesverhaal een vervolg gebreid moet worden. Hoe kan het ook anders als je op die troon wilt blijven zitten?! Nadat Neversoft het voor bekeken hield met de Tony Hawk serie en zelf verklaarde er genoeg van te hebben gehad, wordt er tot op heden nog steeds gevochten voor de ontwikkeling van een nieuw deel voor de Tony Hawk serie – noch project, noch ontwikkelaar zijn er al op dit moment. Weliswaar is de nieuwe concurrentie niet blijven zitten en proberen zij dus hun titel te verlengen met een vervolg. De vraag rest natuurlijk of Skate 2 niet gewoon meer van hetzelfde is als de eerste Skate en dus ook de Tony Hawk toer niet opgaat door een goed concept genadeloos uit te melken?

 

Het wordt meteen duidelijk dat Skate 2 verder bouwt op zijn voorganger, en dat kan zeker en vast al geen slechte ingesteldheid zijn als we weten dat die eerste Skate meteen een onverhoopt succes was. De hoofdmodus van Skate 2 is de Career-mode waar je wederom kennis maakt met je nog even zwijgzame hoofdpersonage uit de eerste Skate – weliswaar draagt die de naam die jij wenst en ziet die eruit zoals jij dat beaamt. Deze modus steunt dus op een verhaallijn die weliswaar eerder vanzelfsprekende aard is. Jouw personage is pas vrijgekomen uit de gevangenis, en uiteraard is jouw reputatie en naam vervlogen na al die tijd. Nu is het aan jou om de schade te herstellen en jezelf terug in de schijnwerpers te skaten door de straten van New San Vanelona.

 

Deze fictieve stad biedt heel wat variatie qua omgevingen, en het mag gezegd zijn – op grafisch vlak wordt de stad zeer knap in beeld gebracht. Drukke straten bruisen van het leven door de vele auto’s en mensen in de stad, maar als je genoeg hebt van die drukte kan je ook het skatevertier opzoeken in compleet andere omgevingen. Denk maar aan bergtoppen, waterdammen, scholen en verscheidene andere gebouwen waar de verbeelding de talloze skatemogelijkheden vrij moet geven. En alsof dat nog niet genoeg is zijn er uiteraard ook verschillende skateparken in de stad aanwezig waar je je kan uitleven op tal van ramps, rails en andere tierlantijntjes. Om dan toch maar een eerste minpuntje aan te halen, keren we dan maar even terug op die waterdammen waar we met het water een grafisch minpunt kunnen aanduiden. Het fluorblauwe water komt nu niet bepaald realistisch over, ook het ontbreken van stroming en dergelijke zijn een simpel detail die het plaatje net niet volledig maken. Ook het geluid van de vele toeterende wagens en andere geluidseffecten die we in een grootstad als deze kunnen verwachten zijn ruimschaals afwezig. Maar andere effecten zoals het geluid van de wieltjes van je board klinken erg realistisch, op alle verschillende grondoppervlakken zal je dan ook verschillende geluiden horen wanneer je erop skate. Om al die stedelijke druktegeluiden even te vergeten is er gelukkig ook een uitgebreide soundtrack van meer dan 50 liedjes.

 

In Career mode zal je progressie maken in de verhaallijn door de vele Challenges aan te gaan en te verslaan. Deze Challenges zijn er onder al evenveel vormen. Denk maar aan uitdagingen die specifiek gericht zijn op je skatekundigheid en je de overwinning laten halen door de vereiste tricks uit te voeren. En dit geldt dan niet zoals in de traditionele games om puur punten te halen, maar stelt zich ook voor onder de vorm van een bepaalde mediagerichtheid – zo zullen je coole moves ook gefilmd en gefotografeerd worden om deze te kunnen voorleggen aan tal van skategrootheden, skatemagazines en andere partijen die je naam en reputatie terug groot moeten maken. Maar dat is bijlange niet alles, want met de nieuwe Hall Of Meat Challenges is het de bedoeling om punten te scoren door zoveel mogelijk botten te breken en lichaamsverwondingen op te lopen. Met de nieuwe physics die worden toegepast in Skate 2 leidt dit tot zeer spectaculaire valpartijen met de daarbij horende gevolgen. Maar bovendien is dit gewoon pure fun van de bovenste plank waar zelfs mensen die niks voor het hele skategebeuren voelen heel wat plezier mee zullen kunnen beleven. De vele challenges vindt je in overvloed doorheen heel de stad, je kan er voor kiezen om op eigen houtje naar de bewuste Challenges toe te gaan of je kan er via het daarvoor voorziene menu automatisch naar toe teleporteren waardoor je niet constant heen en weer hoeft te skaten. De Challenges haal je dan op bij het personage die de Challenge in kwestie aanbiedt, en dat brengt ons bij het karakterdesign dat net als de rest van Skate 2 er erg goed uitziet. Maar ook hier hebben we terug zo’n detaillistisch minpuntje – op een perfect karakterdesign na, slaagt men er dan wel niet in om enige emotie op de gezichten te toveren, terwijl dit zeker en vast welkom zou zijn tijdens de intense skateactie of tijdens bepaalde conversaties.

 

 

Doordat je opnieuw ook van je skateboard kunt stappen en gewoon rond kunt lopen is het mogelijk om moeilijk bereikbare plaatsen te bereiken – denk maar aan daken en dergelijke meer. Maar in Skate 2 brengt deze loopfunctie nog heel wat anders met zich mee, namelijk de mogelijkheid om objecten uit de omgeving vast te nemen en te verslepen. Dit laat je toe om bepaalde Challenges soms iets makkelijker af te kunnen werken, maar het hoofddoel van deze nieuwe feature is ongetwijfeld om zo je eigen skatespots te ontwerpen. Deze zelfgemaakte ontwerpen kun je dan opslaan en zelfs uploaden en online plaatsen zodat iedereen van jouw creatie kan genieten.

 

Verder kun je natuurlijk ook online gaan spelen tegen andere Skate 2 spelers. Veel van de beschikbare spelmodi hier, zijn dezelfde als wat je offline tegenkomt. Denk maar aan races, trick contests of zelfs de eerder besproken Hall Of Meat challenges. Verder is er ook de interessante coöp-modus, hier moet je samen met je medespelers samenwerken om een bepaald doel te kunnen bereiken. Ook offline is er multiplayer voorzien, weliswaar gebeurt dit door middel van een beurtrolsysteem en is er dus bijgevolg geen split-screen aanwezig. Nadat speler 1 is geweest, komt speler 2, dan speler 3 en ten laatste – want maximum met vier spelers offline in multiplayer – dus speler 4.

 

De intuïtieve controls uit de eerste Skate zijn terug en ook het repertoire daarvan is uitgebreider dan dat van zijn voorganger. Zo zijn er nieuwe tricks als bijvoorbeeld de Hippy Jumps  of de One Foots. De camera is eigenlijk de enige zaak die het spelen zelf soms tracht te belemmeren. Om onduidelijke redenen neemt deze soms rare standpunten aan of gaat de actie net iets te snel en reageert de camera gewoon te laat. Het zorgt nu niet bepaald voor een verstoring  van het spelplezier, maar kan af en toe wel enige verwarring met zich meebrengen. Anderzijds bewijst Skate 2 meteen opnieuw waarom zijn voorganger op gebied van gameplay een verademing van jewelste was door het geheel nog net dat tikkeltje extra te schenken dankzij de nieuwe verbeteringen.

 

 

F.E.A.R is een franchise dat al enkele jaren in de gamesindustrie bekend is dankzij Monolith's inspanningen om een horror shooter te maken. De add-ons Extraction Point en Perseus Mandate was echter wat minder, maar nu heeft Monolith met een compleet nieuwe engine aan de gang gegaan en dat resultaat zien we in F.E.A.R 2: Project Origin.

F.E.A.R 2 is het vervolg op de originele game, maar is toch geen rechtstreekse opvolging ervan. Dit maakt het dat de game dus meteen speelbaar is voor diegenen die niets van F.E.A.R afweten. Het spel begint een korte tijd voor de nucleaire ontploffing waarbij je de rol zal spelen van Becket, een sergeant bij de Delta Force. Becket is echter wel een iets specialer soort soldaat waardoor hij visioenen krijgt van Alma, het kleine meisje met rode jurk (die je overigs veel zal verwensen).

Tijdens je missies krijg je orders van je luitenant en van je teamleden. Zo moet je als eerste een dame genaamd Aristide arresteren aangezien ze de directeur is van Armacham Tech, maar al gauw komt de nucleaire ontploffing tussenbeide en zal geopereerd worden. Als snel merk je dat in F.E.A.R 2 niet alleen kantoorgebouwen en enge kelders zullen zijn, maar ook een echte nucleair verwoeste stad.

Je merkt dan ook dat de engine van F.E.A.R 2 heel wat verbetert is tegenover zijn voorgangers. Gaande van geelgroene omgevingen van nucleair vervuilde lucht tot effecten van vijanden om u tegen te zeggen. Lichteffecten zijn veruit subliem en de scripted events maken de game echt spannend en toch geloofwaardig. Het gebruik van meer kleur in de game is ook een positief gegeven, maar toch is er nog steeds genoeg donkerheid om met je zaklamp door te lopen.

In F.E.A.R 2 kan je achter allerlei objecten schuilen door ze omver te gooien, en daar maken je vijanden ook gretig gebruik van. Het is opvallend hoe dat de A.I. is verbetert. In de eerste F.E.A.R was dat al niet slecht, maar hier sta ik toch versteld. Opeens lopen de vijanden voor je, het andere moment springen ze achter allerlei pilaren en muren, om je zo te flanken. Ook gebruik maken van de granaten is een basis in de game geworden. Qua wapens is de game ook echter goedgevuld en vrij realistisch. Gaande van submachine guns en shotguns tot napalm guns, ze zijn allemaal klaar voor jouw digitale handen.

Het horroraspect van de game wordt eigenlijk gedragen door Alma. Zo duikt ze op vreemde momenten op en is het steeds gissen of ze er echt is, of het enkel een visioen is. Soms kan het zijn dat ze je dan vastpakt, en heb je een quicktime event waarbij je je los moet trekken. Dit is ook het geval bij de andere vijanden, waar ook voldoende afwisseling van is. Gaande van Mech's tot gewone soldaten maar ook de super-eenheden en zelfs de supersnelle gemanipuleerde zombies maken je het leven zuur. Ook geesten en andere vreemde events zullen op je pad staan wachten.

Qua gameplay kan ik zeggen dat de game zeer goed aanvoelt. De eerste minuten is het wat wennen met het knoppensysteem, en vanaf dan kan je gaan duiken, iron sight gebruiken en lekker knallen waarbij een zeer milde auto-aim van toepassing is (gelukkig maar). Ook kan je gebruik maken van de melee-aanvallen en van de bekende Slow-Motion van de game waarbij de vijanden oplichten je lekker veel bloed ziet rondspatten.

Conclusie
F.E.A.R 2: Project Origin is een game geworden die het origineel in alle opzichten weet te overtreffen. Zowel het horror-aspect als de actie en gameplay zijn verbeterd, om maar te zwijgen over de indrukwekkende engine van de game. Becket en Alma hebben een eitje met elkaar te pellen, en F.E.A.R 2: Project Origin laten je dat op een uitermate goede manier beleven, petje af!

We bijten de spits van deze eerste DLCondag af met de laatst nieuwe “expansion pack” te bespreken voor de game Fallout 3. Het lijkt nog niet zolang geleden dat ik met een lijst vol mogelijke minpunten voor het spel Fallout 3 had, deze lijst mocht ik dan ook ritueel verbranden na het spelen van de game en in het vagevuur van die lijst en tal van andere niet noemenswaardige RPG’s  zat ik dan ook al vol ongeduld te wachten op de komst van een uitbreiding van het wasteland dat ik de voorbije dagen mijn thuis noemde. Ik was dan ook zeer blij om te horen dat Fallout 3: Operation Anchorage op komst was. De twijfels verdreven de vreugde al snel, want zo snel na de release een expansion pack… Daar moet iets achter zitten, maar wat…?

 

Ik loop echter voor op mezelf, laten we beginnen met het bespreken van de verhaallijn van deze expansion pack.  Wanneer je begint te spelen strompel je toevallig over een hulpoproep dat word uitgezonden door de Brotherhood of Steel. Zij hebben hulp nodig bij een gevecht en zijn niet te kieskeurig over wie hun nu juist uit de branding komt helpen. Het spel begint dan ook nadat jij hun deze strijd hebt helpen te winnen. Hierna word je gevraagd om een lift dieper in de “vault” te nemen. Aangezien je een “Pip-Boy” aanhebt en de anderen niet, kan deze je helpen bij het vinden van dingen die je kunnen helpen tijdens  de komende gevechten.  In plaats daarvan vind je echter iets anders een simulatie die jij alleen kan doorlopen dankzij je “Pip-Boy”.  De simulatie wordt geactiveerd en je word meegenomen naar het oude Alaska. Raar? Deze simulatie die ook een militaire training is, vraagt jou een aantal missies te doorlopen en zo te slagen voor de militaire training. De simulatie speelt zich dus af in Alaska en je vijanden zijn niet langer mutanten, maar het Chinese communistische leger. Deze bestaat echter niet langer in de hedendaagse wereld… De simulatie heeft je dus meegenomen naar het oude Alaska waar nog ijs lag en de Chinese het leven zuur maakte voor verscheidene personen. De hele expansion draait rond deze militaire training en hierdoor zal je ditmaal bijna uitsluitend een ijzig gebied gevuld met high-tech futuristische snufjes te zien krijgen aangezien Operation Anchorage zich afspeelt net voor de nucleaire Holocaust. In het begin word je gestript van al je wapens en snufjes, omdat je eigenlijk een exacte kopie moet worden van een persoon/soldaat op die plaats in die tijd. Het is dus nu aan jou om deze missies te doorlopen en te voltooien en zo te slagen voor je training.

 

Zoals je misschien al hebt kunnen horen zijn de kernelementen van Fallout 3 hard veranderd of weggelaten in deze game. Zo is het gebruik van wapens nu bijna verplicht aangezien je als “soldaat” deze simulatie doorloopt. In de originele Fallout 3 waren wapens sterk aangeraden, maar het vinden van genoeg ammunitie was makkelijker gezegd dan gedaan. Eveneens het exploreren van de zanderige restanten van de oude wereld is niet langer mogelijk in deze expansion. De verhaallijn zorgt er zondanig voor dat je te maken hebt met tamelijk rechtlijnige gameplay. Je begint het spel dus zonder enig wapen dat je in de originele Fallout 3 hebt verzameld. De zoektocht naar een nieuw wapen komt echter wel snel tot een eind, want dankzij de zeer FPS/actie gerichte focus van deze expansion pack is dit een cruciaal element. Hierdoor kom je eigenlijk ook nooit zonder ammunitie te zitten, want her en der vind je genoeg bevoorrading die ervoor zorgen dat je praktisch altijd met full health en een grote stock aan kogels zal rondlopen. De uitdaging voor de doorwinterde Fallout speler zit er dus niet echt in. Je hebt het misschien al kunnen afleiden van wat ik tot nu toe heb gezegd, maar ik heb opzettelijk geen verwijzing gemaakt naar het doorzoeken van dode vijanden, want dit is in Operation Anchorage helemaal niet mogelijk. Je zal gebruik moeten maken van de verscheidene bevoorradingspunten voor alles, want de vijanden “despawnen” gewoon voor je de kans krijgt om ze te  doorzoeken. 

 

Dit breekt wederom een oud principe van RPG’s en is in mijn ogen hetgeen wat Fallout 3: Operation Anchorage nu echt dat kleine duwtje geeft naar het genre FPS wat op zich helemaal niet slim is, want qua vloeiendheid zijn er tal van beter FPS games. Je VAT systeem kan je echter wel nog steeds gebruiken en het helpt wel bij het relativeren van deze game. Nu, een expansion pack is natuurlijk helemaal niets zonder nieuwe content. Naast het nieuwe gebied en vijanden dat je moet trotseren zijn er ook nieuwe wapens en nieuw armor toegevoegd in de game. Deze zijn spijtig genoeg niet zo variërend als die in het origineel, maar zijn allemaal letterlijk “Made in China” wapens met een hoogtechnologisch gevoel. Dit vind ik op zich nog niet zo erg, want men mag niet de focus en omgevingen van de game uit het oog verliezen. Na het voltooien van je missies kan je een aantal wapens wel terug meenemen naar de hedendaagse Amerikaanse wasteland. Deze worden dus aan je arsenaal toegevoegd.

 

Audiovisueel

De game is een expansion pack die vrij snel na zijn voorganger is gereleased hierdoor is de game zowel grafisch als op het gebied van geluid een gelijke aan Fallout 3. Dit is op zich helemaal niet slecht, want Fallout 3 is in mijn en ik denk ook menig andere gamers nog steeds een pareltje. We kunnen beginnen te muggenziften over de kleine karteltjes in de texturen van de game, maar bespaar jezelf die moeite. De omgevingen in Operation Anchorage zijn verfrissend. Het mooie pittoreske Alaska word prachtig gerepresenteerd in de game. Sommige onder jullie zullen het misschien bij mij oneens zijn, omdat het in Fallout 3 allemaal draait rondom de kale, dode wereld waarin jij moet zien te overleven. Zoals ik net zei die omgevingen zijn inderdaad nog steeds kaal en dood. Desalniettemin een mooi geheel, maar wat afwisseling is zeker nooit mis. Qua geluid kan je je nog steeds verwachten kwalitatief materiaal. Alle geluiden in de game zorgen voor de sfeer die de game net doet onderscheiden van de concurrentie. Bethesda heeft eveneens weer oog gehad voor details, want de Chinezen waar je het tegen opneemt spreken daadwerkelijk ook echt Chinees. Hen Hao dus.

Conclusie

Fallout 3: Operation Anchorage is een tegenvaller, maar zeker geen barslechte game. Mijn verwachtingen voor deze expansion lagen misschien wat hoog, maar als de kern van een spel zodanig wordt veranderd dat ik het origineel er amper in terugvind, vind ik dat Operation Anchorage niet langer kan gezien worden als een uitbreiding van de game, maar eerder een spin-off. Deze actie overgoten gameplay is wel degelijk vermakelijk voor mensen die verzot waren op de actie elementen in Fallout 3, maar zeker niet voor de liefhebbers van de fusie van twee genres die we konden terugvinden in de game. Desalniettemin blijft de keuze aan jou of jij deze titel download of niet. Ik had het genoegen om deze game te kunnen testen op de PC voor Games for Windows, maar hij is eveneens verkrijgbaar voor XBox 360 DLC. Tot volgende week.

We hebben echt hopen reclame gezien van Saints Row 2 en zelfs Tera Patrick werd hiervoor ingezet. We zijn dan ook benieuwd of al deze publiciteit ook terecht was voor deze Free-roam actiegame.

Saints Row 2 laat je dingen doen die je in GTA IV wilde doen, maar niet de kans toe had. Zo zou ik Saints Row 2 het beste verwoorden. De game heeft namelijk een hele hoge funfactor, eentje die hoger ligt dan GTA IV maar langs de andere kant heeft het ook wel te maken met technische mankementen die de sfeer soms teloor doen gaan.

Als je aan Saints Row 2 denkt, denk je vanzelf aan GTA maar vooral aan de vorige versies ervan. Dit komt omdat alles een ietswat hiphop sfeertje bevat waarbij je gang, de Saints, het moeten opnemen tegen drie rivaliserende gangs namelijk Ronin, the Brotherhood en Sons of Samedi. Hierbij moet je missies doen, die in een leuk verhaal zijn gegoten met een overschot aan humor. Hier merk je dan ook dat alles over de top is gegaan, waardoor je gewoon aanvoelt dat het gaat om fun en vrijheid.

In Saints Row 2 is er echt veel te doen. Zo kan je oneindig veel dingen aanpassen naar smaak zoals je gezicht, persoonlijkheid, geslacht, crib, wagens, wagens van je leden, … Daarbij is de keuze bij de aanpasbaarheden ook nog eens over-the-top waardoor het enkel maar lachen kan worden. De kaart is in grote lijnen hetzelfde als de vorige, maar er zijn nu toch heel wat veranderingen doorgevoerd zoals wat levendigere plaatsen en nieuwe gebouwen en objecten.

De missies in de game kan je pas doen als je genoeg respect hebt verworden en dat doe je door gangleden te doden, in tegengestelde richtingen te rijden (zoals Burnout) of headshots te halen. Eigenlijk zijn er nog talrijke manieren op extra respect te verdienen maar vooral krijg je dit door korte events te voltooien die echt lachen zijn. Zo zijn er missies waarbij je met een brandend pak op een quad zoveel mogelijk vernieling moet zien te oogsten terwijl je naar de finish raced. Of speel je de bodyguard van een beroemdheid en moet je fans van hem weghouden. Er is zelfs een satire op de serie COPS waarbij je een politieagent speelt die mensen op een harde manier moet aanpakken: wat dacht je van vechtende bejaarden in brand steken? Ook is er een event waarbij je uitwerpselen op bepaalde gebouwen of mensen moet spuiten genaamd Septic Avenger. Hiernaast zijn er nog een paar events aanwezig die we niet gaan opnoemen maar zeker de moeite waard zijn. Dit maakt dan ook het grootste verschil met GTA duidelijk, waardoor je merkt dat de ontwikkelaars toch een andere weg willen opgaan.

Ook simpelere spelletjes zoals fireman en gokspelletjes zijn aanwezig in de game. Je kan zelfs basejumpen of naakt over straat lopen(striking). Uiteindelijk is er gewoon zoveel te doen waardoor je na het uitspelen van de missies(die ook vaak origineel zijn) toch nog wil verder spelen. Online heeft Saints Row 2 ook wat in petto. Er kan worden gespeeld in Co-op mode waarbij een vriend je bij de missies kan helpen. Dit geeft een andere kijk op missies waardoor ze soms wel leuker worden. Als er een teamkill zou gebeuren kan je overschakelen naar een mode waarbij je in een korte deathmatch de dingen recht kan zetten. Maar het kan ook zijn dat de ene speler in een wagen word gezet terwijl de andere met de helikopter hem moet neerhalen, zeer origineel!

Verder is de gewone multiplayer ook weer leuk in elkaar gestoken met steeds aangepaste versies van de activiteiten in de game. Terwijl je in een room aan het wachten bent, kan je ervoor kiezen om elkaar even af te kloppen in een klein leveltje om de verveling tegen te gaan.

Wat minder is in Saints Row 2, zijn de grafische maar vooral technische tekortkomingen. Grafisch is de game te pruimen, maar het kon beter vooral op gebied van wagens en dergelijke. Als ik het over technisch heb, dan heb ik het over het verdwijnen van karakters en wagens. Zie je een wagen en hij rijdt je voorbij, dan mag je er al bijna zeker van zijn dat ie verdwenen is. Ook als je soms iemand volgt verdwijnt het personage opeens… Ook is het in de game een beetje te leeg. Vaak loop je op straat zonder dat er wagens zijn en moet je een straat te voet lopen vooraleer je wat tegenkomt. De radiostations zijn zeer leuk en hebben steeds een eigen thema. We hebben talkshows, rockstations,modern stations en uiteraard hiphop stations. Opvallend daarbij is dat er veel recente songs opstaan zoals liedjes van Ne-yo (die je overigs ook in de winkel kan kopen in de game). De kwaliteit van de effecten en de voice-acting zijn echt uber! We zijn dan ook zeer tevreden over dit gedeelte van de game.

Op de PC is ons opgevallen dat ondanks de iets mindere graphics toch er een aantal keren sprake is van framedrops, zelfs met een goede PC. Je merkt al gauw dat als je tegen hoge snelheid de spelwereld voorbijraast, er zeker geen sprake is van 60 beelden per seconde, net hetzelfde probleem zoals op de consoles dus. Qua performance is het op deze PC-versie ook niet voorruit gegaan, er zijn vrijwel geen verbeteringen zichtbaar. Nog steeds zware pop-ups en een beperkte kijkafstand. Voor een game dat enkele maanden later uitkomt dan de oorspronkelijke release is het toch een domper om weinig tot geen verbeteringen te mogen ervaren.

Conclusie
Saints Row 2 is een game die helemaal aan zijn verwachtingen voldoet. De game is heel wat malen beter dan zijn voorganger en maakt alles echt over de top, waardoor dit meteen een perfect alternatief is voor GTA IV dat eerder de serieuze toer opging. Nu ga je met ninjazwaarden op je moto met veel gevloek en gangtalk heel wat mensen het leven zuur maken zonder dat je daarom slecht gaat voelen. Wat echter jammer is, is dat het grafisch en technisch tegenvalt, zelfs op deze PC-versie die toch dergelijke elementen had moeten kunnen weglaten.