Ondertussen zijn we aan de laatste DLC van Assassin’s Creed II gekomen, dat eigenlijk het tweede pakket is. De titel The Bonfire of the Vanities bevat betere substanties, maar geeft ook een indruk van tijdsdruk. Dit pakket duurt ongeveer twee a drie uur om uit te spelen waarbij de missies zeker leuker zijn dan de eerste DLC maar we te kampen hebben met wat audioproblemen. Uiteraard blijft dit verplichte kost voor de echte Assassin Creed II fans.

In deze herinnering gaat Ezio terug naar Florence om te weten te komen dat het in de macht is gekomen van een priester en negen luitenanten. Logisch gevolg is dat er zo’n negen moorden op je lijstje staan, in de volgorde die jij zelf wil. Dat is een leuk punt, want je bent dan nog steeds vrij om alles te doen hoe jij dat zelf wil. Net als de gehele game draait dit ook om historische feiten waarbij Girolamo Savonarola en zijn compagnons allerlei onheilige dingen liet verbranden.

De gameplay voelt eigenlijk net hetzelfde aan als AC2 wat uiteraard een pluspunt is. Om de luitenanten te kunnen vermoorden moet je steeds weer klimmen en springen, telkens op een andere wijze. Dit aspect zorgt ervoor dat de missies zeker niet repetitief worden.

Opvallend is dat deze DLC niet zo afgewerkt is als de originele game is. Je merkt dat de synchronisatie van de lippen soms te wensen overlaten en ook andere geluidsproblemen de kop op steken. Voorbeeld hiervan is  het gewoonweg wegvallen ervan. Ook merk je niet meteen dat je DLC geïnstalleerd is, in tegenstelling tot The Battle of Forli die dat wel duidelijk verklaarde.

Op de daken zijn nu echter wel springborden geplaatst waarbij je meer afwisseling hebt in het free runnen van Ezio. Uiteraard zijn ze niet van grote invloed op de gameplay, maar dat hoeft ook niet vinden we. Er zijn nieuwe viewpoints aanwezig net als wat tempelierkerkers in de omgeving.

Conclusie
The Bonfire of the Vanities is dubbel zo lang als de eerste DLC, wat al een groot pluspunt is maar of deze DLC eigenlijk een must-have is? Nee, dat kunnen we jammer genoeg niet bevestigen. We krijgen wat extra moorden en gameplayuurtjes, maar verder moeten we ook kampen met wat audioprobleempjes. Echte fans halen deze DLC best wel in huis want de prijs is bijzonder laag en ja…het blijft Assassin’s Creed II, een van de beste games van 2009.

Racen met bekende figuren is iets wat eigenlijk altijd leuk is. Diddy Kong Racing, zowel op de Nintendo 64 als op de nintendo DS was bijzonder leuk, maar diegene die de kroon pas echt spant is natuurlijk de Mario Kart-serie. De games zijn zo ongelofelijk leuk, en zelfs nog maak ik dagelijks de Yippiiii, Waahoow, Let’s-A-go, Luigiiiiiiii-geluiden gewoon omdat we het zo hardcore hebben gespeeld.

Sega wist dit ook en komt al gauw met Sonic & SEGA all-stars racing waarbij ze de rechtsreekse concurrentie aangaan met Mario Kart, en eigenlijk veel te bieden heeft dankzij de bergen aan single en multiplayerfeatures. Dat Sumo Digital gekeken heeft naar Mario Kart Wii kan niemand ontkennen, aangezien heel wat gameplay elementen zijn overgenomen. Niet dat iets fout is, want iets jatten van de beste van het marktsegment is een logische reactie, en als het eindresultaat goed is, is dat beter voor de gamers uiteraard.

Een verhaal hebben we niet bij deze racegame wat ons logisch lijkt. We krijgen allerlei karakters in de game gaande van Sonic tot Shenmue die gaan racen in allerlei SEGA-games omgevingen. Sega heeft zoveel bekende titels gemaakt dat het echt niet nodig is om uitleg te geven hoe en waarom iedereen hier gaat racen, het is gewoon een compilatie van fun.

We krijgen in de game niet alle titels te zien op een of andere manier, maar toch wel een heel deel. Zo krijgen we zelfs Billy Hatcher and the Giant Egg (nostalgie!) maar ook the Fantasy Zone ship en uiteraard Green Hill omgevingen. De gameplay voelt zeker goed aan. De actie is vloeiend en snel waarbij de banen zeer leuk ontworpen zijn, inclusief shortcuts en schansen. Ook krijgen we het powersliden in de game gevolgd door boosts. Ook de wapens(pickups) zijn in grote mate hetzelfde als Mario Koart wii. Zo krijgen we in plaats van schilden raketten en in plaats van paddestoelen Sonic’s schoenen. Zelfs in de multiplayer zien we gelijkenissen want er is een Battle mode voor vier spelers in Split Screen!

De moeilijkheidsgraad in de single player grand prix stijgt ook aanzienlijk waardoor de game niet enkel voor de 5jarigen is, maar ook voor oudere gamers. Er zijn zo’n twintig racers in de game met ieder hun eigen power-up, wat zeer leuk om te doen is. Zo hebben we Amigo die met zijn maracas gaan shaken waardoor iedereen die hij aanraakt in een lijn komt te staan. Billy Hatcher gaat met zijn ei iedereen omver rijden en Sonic wordt Super Sonic met hoge snelheden tot gevolg.

De game is ontwikkeld voor de PS3, Xbox 360 en Nintendo WII. We hebben dan ook niet te klagen over een van deze versies hoewel wij vooral te maken hadden met se PS3 versie. Hier zien we dat de game duidelijk gebruik maakt van de HD kwaliteit. De karaktes zien er enorm goed uit, maar wat tegenvalt is het feit dat er toch soms een framedrop is.

Conclusie
Sonic & Sega All-Stars is een game dat misschien veel heeft afgekeken, maar het resultaat is dat ze dat wel goed heeft gedaan en hiervoor een pluim. De game is leuk, uitdagend en zit vol referenties. Daarnaast is de multiplayer enorm leuk waarbij de graphics nog eens voor dubbel genot zorgen. Een game dat zeker een aanrader is als je vaak met vrienden gaat gamen!

De filmserie Aliens is eentje dat al in de historieboeken is terechtgekomen. De horrorserie of sci-fi horror serie, zoals je zelf wil, heeft het altijd goed gedaan bij het grote publiek. Ook de predator serie heeft het niet slecht gedaan, met als hoogtepunt Swarzenegger in de tweede film van de serie. Al gauw kwam men dan ook met het idee om beide gedrochten samen te voegen en al gauw werd de gameserie Aliens vs Predator geboren. Nog niet zo lang geleden kwamen dan ook de films die het echter iets minder goed deden, waarna het ook stiller werd rondom de gameserie.

Ondertussen zijn we anno 2010 en we hebben dan ook een nieuwe Aliens vs Predator in ons midden, ontwikkeld door Rebellion en uitgegeven door Sega. De game heeft heel wat promotie achter de rug, en tijdens de eerste speelsessie leek het ons dat de game een succes ging worden.

Allereerst kan je kiezen uit drie campagne’s namelijk de mensen, de aliens of de predators. Elk van de campagne’s volgt hun vizie van het verhaal en al gauw wordt duidelijk dat er geen echte slechterik is maar dat elk soort gewoon zichzelf probeert te verdedigen. Zo zie je dat de Predators gewoon niet willen dat hun traininggrounds wordt lastiggevallen door mensen, dus uitroeien is de boodschap. Qua verhaallijn kunnen we dan ook zeggen dat dit eigenlijk een samenraapsel is van alle films van beide series.

Waar Rebellion zeer goed in geslaagd is, is het feit dat de game gewoon 3 in 1 is. Elke campagne voelt en speelt helemaal anders, gaande van de sfeer tot het spirituele bij wijze van spreken. Zo moet je bij de Predator vooral veel stealth gebruiken, waarbij je van platform tot platform springt (bomen, takken, gebouwen,…) om dan je camo-suit te activeren zodat je onzichtbaar bent. Daarnaast heb je ook het typische aanvalswapen op je schouder om maar te zwijgen van je brute ijzeren klauwen. Je kan je vijanden dan ook neerhalen met een simpele maar enorm bloederige move waarbij je hoofden afsnijd of gewoon met ruggegraat en al van het lichaam scheidt. Het spelen met de predator geeft je toch wel een gevoel van macht, en speelt zeer leuk.

Bij de mariniers heb je het gevoel dat je met een standaard shooter te maken hebt, wat overigs niet slecht is. Het speelt snel, actievol en vaak ook nog eng. Het hanteren van de wapens gaat vlot maar is er niet echt veel diepgang moeten we nageven. Bij de aliens kan je razendsnel over de spelwereld lopen maar dan op elk oppervlak dus ook muren, plafonds enzovoorts. Je moet ze uiteraard ook weer in stealth mode uitschakelen want als een marinier z’n wapen op je mikt kan je het wel schudden.

Blad, steen schaar, dat is het vechtsysteem op gebaseerd. Je moet blokken, harde en zachte aanvallen combineren om de tegenstanders neer te halen. Dit maakt het soms dat een gevecht iets langer duurt dan wat mêlee bewegingen. Gelukkig komt dit fris over, en hebben we niet echt te klagen over dit…hoewel het niet zo gemakkelijk is als er meerdere vijanden op je afkomen terwijl je in allerlei handgevechten verwikkelt zit.

Betreffende de gameplay zelf, hoewel er drie verschillende speelstijlen aanwezig zijn, missen we toch iets. De game voelt niet echt innovatief aan, maar maakt gebruik van simpele ports die je moet hacken of kraken waarbij je gewoon van punt a naar b moet gaan. Dat lineair gedoe is zeker niet fout, maar er komt geen ‘indrukwekkende’ scène voorbij, iets waarvoor deze serie zich toch wel verleend.

De animaties van Aliens vs Predator zijn subliem. De aliens bewegen net zoals in de film, en tijdens de gevechten krijgen we dezelfde indrukwekkende spastische bewegingen die realistisch ogen. Ook de predators bewegen en reageren net zoals in de films. Ook de emoties van de mariniers zijn voldoende aanwezig, ook tijdens finisher moves.

Grafisch ziet de game er goed uit, met name de karakterdesigns dan. We krijgen tot in detail afgewerkte mariniers, predators en aliens dus tevreden zijn we hierover zeker. Betreffende de textures van de omgevingen hebben we ook niet echt te klagen hoewel het zeker nog wel beter kon. Zeker ook het polygonengebruik van de omgevingen zijn iets te beperkt, waardoor het soms wat 2003 uitziet. De sfeer van de omgevingen komt wel perfect overeen met deze van de films dus zeer tevreden hierover.

Conclusie
Aliens vs Predator is een aangename game geworden waarbij er 3 verschillende speelstijlen aanwezig zijn die stuk per stuk goed afgewerkt zijn. Wat minder is, is de diepgang van het verhaal en het gemis aan gameplay stukken die je zullen bijblijven. Na het uitspelen ga je denken van “ja, ik heb de game uit” maar je stelt enkel de bloederige delen voor. Hierdoor is de game niet geschikt voor iedereen, maar eerder voor de fans van de serie. Desalniettemin moet je de game wel eens gespeeld hebben om het machtsgevoel van de aliens en predators te voelen!

Claustrofobie is iets dat vele mensen mee te kampen hebben. Sommige mensen krijgen dit van donkere kamers, diepe grotten, zagende kinderen en ook onder water. Bioshock 2 is een combinatie van donkere kamers, zagende kinderen en water dus claustrofobisch kunnen we de game zeker noemen. Maar is dit goed, of eerder slecht in game-termen?

Toen we de stad Rapture voor het eerst zagen, was het een onder water vernielde stad door een burgeroorlog door genetische manipulatie. Al gauw was dit een wereld die we nooit meer zijn vergeten, en dus logisch dat Bioshock 2 terug naar dezelfde stad keert. Ditmaal komen we te weten dat de stad nog veel meer geheimen bezit, maar dat heeft ook een keerzijde. Zo komt alles een beetje bekend voor, en is het allemaal net iets minder indrukwekkend omdat we het allemaal ongeveer hebben gezien, de sfeer om typische art Deco in ieder geval.

Toch heeft de game nog veel troeven in petto. Zo zijn er nieuwe spelmechanieken, meer morele keuzes en het shootergedeelte voelt veel beter aan. Ook is er nu een multiplayer mode aanwezig die best toch nog wel leuk is. Dus al heb je de eerste Bioshock niet gespeeld, de tweede is nog steeds een wonderbaarlijke ervaring, geen twijfel over!

Al snel wordt duidelijk wat er in de game aan de hand is tijdens het openingsfilmpje. Je bent Subject Delta, de eerste Big Daddy die Little Sisters moet vinden, en was vooral verbonden met Eleanor Lamb, een Little Sister dus. Maar al gauw komt haar moeder haar opeisen (Sofia Lamb) en wordt je neergeschoten en tien jaar later wakker in een vernielde stad. Het verhaal deed me denken aan een 'v'echtscheiding, maar dan in een fantasierijk jasje.

De game is wel een first-person shooter, toch is het vooral verhaalgedreven. Niet meer over Rapture zelf en over hoe leuk en groot deze stad wel was, maar eerder wat er met jou zelf is gebeurd. Dit zorgt ervoor dat de game toch op een andere manier wordt voorgesteld, hoewel dezelfde manier van 'vertellen' wordt gebruikt namelijk casettetapes en video's.

Je vijanden zijn een groep splices genaamd The Family die vroeger teveel ADAM hebben genomen om superkrachten te krijgen en nu gek geworden zijn. Gedurende de tien jaar hebben ze zich beter gewapend, en zijn slimmer geworden. Omdat je een Big Daddy bent hebben de makers ook wat grote  bruten erbij gegooid die je met een goedgemikte slag zo doden. Om de vijanden de baas te kunnen moet je jezelf vaak upgraden door ADAM te gebruiken.

Little Sisters halen ADAM uit lijken, maar we weten ondertussen dat elke big Daddy een eigen Little Sister beschermt. Dus ondanks we allemaal Big daddies zijn, zijn ze niet je broeders, maar moet je ze neerhalen om ADAM te verzamelen. Geen gemakkelijke taak uiteraard, maar eenmaal het je lukt heb je een morele keuze. Je kan ervoor kiezen het meisje te beschermen of haar vermoorden voor ADAM. Echter, als je het tweede verkiest voel je eigenlijk jezelf een gruwel, maar het heeft zijn positieve kanten uiteraard. Elk van de keuze geeft een ander level van ADAM als cadeau, maar uiteraard zal je oog in oog komen te staan met Big Sister.

Met ADAM kan je plasmids verzamelen om nieuwe krachten te ontgrendelen zoals vuurballen gooien, bijen schieten (!) of kinetische krachten vertonen. Je kan ook Gene tonics kopen om eerder passieve verbeteringen te maken zoals snelheid, immuniteit tegen bepaalde materies, enzovoorts… Er zijn ook veel gewone wapens zoals rivet guns maar ook grotere wapens en zelfs een speer-geweer. Elk type geweer heeft verschillende ammunitie en naarmate je vordert in de game, ga je alles nog intensief kunnen upgraden wat heel bevredigend is voor de gewelddadige game zullen we maar zeggen.

Een opvallende verandering aan Bioshock 2 is dat je nu zowel plasmids als geweren tegelijk kan gebruiken, het zogenaamde dual wielding. Dit zorgt voor een natuurlijkere gameplay zodat je aanvallen en vallen tegelijk kan combineren. In de game kan je enorm inventief zijn, zodat je niet gewoon mano a mano moet gaan vechten, maar gewoon de tools die er aanwezig zijn kan gebruiken. Gaande van automatische pistolen tot camera’s en mijnen. Je kan alles klaarzetten zodat het neerhalen van de hordes splicers met gemak verloopt.

De game duurt ongeveer zo’n 12 uur, waarbij je je eigenlijk geen seconde verveelt. Daarnaast hebben we ook de multiplayer mode, dat op het eerste zicht wel vreemd is in dit soort games maar eenmaal je het speelt, spreek je wel anders. Hierin kan je met tien spelers tegelijk online gaan, en speelt veel sneller dan de single-player. Je hebt maps die zelfs uit de eerst Bioshock komen met in totaal zeven verschillende modi. Zo hebben we zelfs een modus genaamd Capture the Sister waarbij je met Sister zo lang mogelijk moet zien stand te houden terwijl de rest op je afkomt.

Grafisch is de game iets minder vernieuwend, omdat de game dezelfde engine gebruikt als de eerste Bioshock. Hierdoor zien we dat sommige textures wat minder van kwaliteit zijn, terwijl dat toch wel had gemogen. Echter weten we niet wat de problemen zouden geweest zijn indien ze alle texturen even hoogwaardig hadden gemaakt dus een minpunt kunnen we dit noemen. En trouwens, de game ziet er nog steeds heel goed uit waarbij er een enorme sfeer gecreëerd wordt, en waarbij de karakterdesigns zeer goed en gedetailleerd zijn.

Het geluid in de game is ook weer van super kwaliteit. We krijgen vioolmelodieën op emotionele momenten, bombastische geluiden tijdens de actiescènes en een indrukwekkend staaltje voice-acting van de Splicers om maar niet te vergeten de geluidstapes.

Conclusie:
Bioshock 2 brengt misschien niet hetzelfde wow-effect als de eerste game, maar je ziet dat de game daar ook niet om is gemaakt. Het is een vervolg in een van werelds indrukwekkende games, met de vernieuwingen, aanpassingen en verbeteringen inbegrepen. De game speelt nog steeds enorm goed, en is zelfs vloeiender dan de eerste Bioshock. Het verhaal blijft je boeien, en de sfeer… die blijft ongelofelijk!