Claustrofobie is iets dat vele mensen mee te kampen hebben. Sommige mensen krijgen dit van donkere kamers, diepe grotten, zagende kinderen en ook onder water. Bioshock 2 is een combinatie van donkere kamers, zagende kinderen en water dus claustrofobisch kunnen we de game zeker noemen. Maar is dit goed, of eerder slecht in game-termen?
Toen we de stad Rapture voor het eerst zagen, was het een onder water vernielde stad door een burgeroorlog door genetische manipulatie. Al gauw was dit een wereld die we nooit meer zijn vergeten, en dus logisch dat Bioshock 2 terug naar dezelfde stad keert. Ditmaal komen we te weten dat de stad nog veel meer geheimen bezit, maar dat heeft ook een keerzijde. Zo komt alles een beetje bekend voor, en is het allemaal net iets minder indrukwekkend omdat we het allemaal ongeveer hebben gezien, de sfeer om typische art Deco in ieder geval.
Toch heeft de game nog veel troeven in petto. Zo zijn er nieuwe spelmechanieken, meer morele keuzes en het shootergedeelte voelt veel beter aan. Ook is er nu een multiplayer mode aanwezig die best toch nog wel leuk is. Dus al heb je de eerste Bioshock niet gespeeld, de tweede is nog steeds een wonderbaarlijke ervaring, geen twijfel over!
Al snel wordt duidelijk wat er in de game aan de hand is tijdens het openingsfilmpje. Je bent Subject Delta, de eerste Big Daddy die Little Sisters moet vinden, en was vooral verbonden met Eleanor Lamb, een Little Sister dus. Maar al gauw komt haar moeder haar opeisen (Sofia Lamb) en wordt je neergeschoten en tien jaar later wakker in een vernielde stad. Het verhaal deed me denken aan een 'v'echtscheiding, maar dan in een fantasierijk jasje.
De game is wel een first-person shooter, toch is het vooral verhaalgedreven. Niet meer over Rapture zelf en over hoe leuk en groot deze stad wel was, maar eerder wat er met jou zelf is gebeurd. Dit zorgt ervoor dat de game toch op een andere manier wordt voorgesteld, hoewel dezelfde manier van 'vertellen' wordt gebruikt namelijk casettetapes en video's.
Je vijanden zijn een groep splices genaamd The Family die vroeger teveel ADAM hebben genomen om superkrachten te krijgen en nu gek geworden zijn. Gedurende de tien jaar hebben ze zich beter gewapend, en zijn slimmer geworden. Omdat je een Big Daddy bent hebben de makers ook wat grote bruten erbij gegooid die je met een goedgemikte slag zo doden. Om de vijanden de baas te kunnen moet je jezelf vaak upgraden door ADAM te gebruiken.
Little Sisters halen ADAM uit lijken, maar we weten ondertussen dat elke big Daddy een eigen Little Sister beschermt. Dus ondanks we allemaal Big daddies zijn, zijn ze niet je broeders, maar moet je ze neerhalen om ADAM te verzamelen. Geen gemakkelijke taak uiteraard, maar eenmaal het je lukt heb je een morele keuze. Je kan ervoor kiezen het meisje te beschermen of haar vermoorden voor ADAM. Echter, als je het tweede verkiest voel je eigenlijk jezelf een gruwel, maar het heeft zijn positieve kanten uiteraard. Elk van de keuze geeft een ander level van ADAM als cadeau, maar uiteraard zal je oog in oog komen te staan met Big Sister.
Met ADAM kan je plasmids verzamelen om nieuwe krachten te ontgrendelen zoals vuurballen gooien, bijen schieten (!) of kinetische krachten vertonen. Je kan ook Gene tonics kopen om eerder passieve verbeteringen te maken zoals snelheid, immuniteit tegen bepaalde materies, enzovoorts… Er zijn ook veel gewone wapens zoals rivet guns maar ook grotere wapens en zelfs een speer-geweer. Elk type geweer heeft verschillende ammunitie en naarmate je vordert in de game, ga je alles nog intensief kunnen upgraden wat heel bevredigend is voor de gewelddadige game zullen we maar zeggen.
Een opvallende verandering aan Bioshock 2 is dat je nu zowel plasmids als geweren tegelijk kan gebruiken, het zogenaamde dual wielding. Dit zorgt voor een natuurlijkere gameplay zodat je aanvallen en vallen tegelijk kan combineren. In de game kan je enorm inventief zijn, zodat je niet gewoon mano a mano moet gaan vechten, maar gewoon de tools die er aanwezig zijn kan gebruiken. Gaande van automatische pistolen tot camera’s en mijnen. Je kan alles klaarzetten zodat het neerhalen van de hordes splicers met gemak verloopt.
De game duurt ongeveer zo’n 12 uur, waarbij je je eigenlijk geen seconde verveelt. Daarnaast hebben we ook de multiplayer mode, dat op het eerste zicht wel vreemd is in dit soort games maar eenmaal je het speelt, spreek je wel anders. Hierin kan je met tien spelers tegelijk online gaan, en speelt veel sneller dan de single-player. Je hebt maps die zelfs uit de eerst Bioshock komen met in totaal zeven verschillende modi. Zo hebben we zelfs een modus genaamd Capture the Sister waarbij je met Sister zo lang mogelijk moet zien stand te houden terwijl de rest op je afkomt.
Grafisch is de game iets minder vernieuwend, omdat de game dezelfde engine gebruikt als de eerste Bioshock. Hierdoor zien we dat sommige textures wat minder van kwaliteit zijn, terwijl dat toch wel had gemogen. Echter weten we niet wat de problemen zouden geweest zijn indien ze alle texturen even hoogwaardig hadden gemaakt dus een minpunt kunnen we dit noemen. En trouwens, de game ziet er nog steeds heel goed uit waarbij er een enorme sfeer gecreëerd wordt, en waarbij de karakterdesigns zeer goed en gedetailleerd zijn.
Het geluid in de game is ook weer van super kwaliteit. We krijgen vioolmelodieën op emotionele momenten, bombastische geluiden tijdens de actiescènes en een indrukwekkend staaltje voice-acting van de Splicers om maar niet te vergeten de geluidstapes.
Conclusie:
Bioshock 2 brengt misschien niet hetzelfde wow-effect als de eerste game, maar je ziet dat de game daar ook niet om is gemaakt. Het is een vervolg in een van werelds indrukwekkende games, met de vernieuwingen, aanpassingen en verbeteringen inbegrepen. De game speelt nog steeds enorm goed, en is zelfs vloeiender dan de eerste Bioshock. Het verhaal blijft je boeien, en de sfeer… die blijft ongelofelijk!
