James Cameron's Avatar: The game

Een megafilm staat meestal garant voor een megaflop van een game. Dit adagium kan je ook min of meer toepassen op de nieuwste kaskraker van James Cameron: Avatar. Het spel – dat de toepasselijke naam ‘James Cameron’s Avatar The Game’ meekreeg – is echter geen totale flop, maar in de verste verte ook geen klapper. Een leuk tussendoortje dan? Zeker en vast!

Je kan er de laatste dagen niet omheen kijken: de blauwe figuranten sieren de cover van ieder magazine, elk reclamepaneel, elk bushokje… En nu dus ook mijn televisie. De blauwe personages zijn niemand meer dan de Na’vi. Een buitenaards ras op een nog buitenaardsere planeet, Pandora. We bevinden ons in de 22ste eeuw, de aarde is compleet uitgeput. Wij – de mensheid – kunnen er niets beters op verzinnen dan deze nieuwe planeet ook maar te koloniseren en leeg te plunderen. Nu, de na’vi zijn niet van de domsten en willen dit ten allen koste beletten. En op dit knelpunt word je in het verhaal gelanceerd. Je waagt je in de voeten van Ryder en diens blauwe alter ego, Droomwandelaar (in het Engels klinkt het net iets meer badass). Bedoeling is dat je infiltreert in het kamp van de Na’vi om te spionneren en zo hun snode plannen kunt dwarsbomen.

Edoch kamp je al snel met gewetenswroeging. Is het wel ethisch verantwoord een hele beschaving uit te roeien om zelf te overleven? Of moeten we simpelweg onze plan trekken? Je krijgt dan ook de keuze om – je voelt me al aankomen – de Na’vi te redden (en de rest van het spel als een Avatar rond te lopen) of de blauwe mombakkesen uit te roeien (en in je menselijke huid te vertoeven). Ook dit spel volgt dus de huidige trend van tweeledigheid waarin je voor een compleet andere verhaallijn kunt kiezen (GTA4, InFamous…). Let wel – om potentiële Avatar filmfans te waarschuwen – dit verhaal slaat zijn eigen vleugels uit. Het is dus in geen enkel opzicht een aanvulling op de film. Enerzijds is dit goed, meer variatie, anderzijds speel je met een complete nitwit waar je je moeilijk mee kan vereenzelvigen.

Over het verhaal vallen er wat foutjes te zeggen. Er zitten gaten in, slaagt op niet echt veel en is nogal saai. Het feit dat je kan switchen tussen je menselijke gedaante en je avatar hebben de makers (Ubisoft) niet benut. Kies je voor de Na’vi? Dan blijf je voor de rest van het spel een Avatar. Kies je voor de vleeszakken? Dan blijf je er eentje. Een gemiste kans? Niet per se. De beide verhaallijnen hebben hun voor- en nadelen. Zo zijn de Na’vi superieur in hand to hand-combat en beschikken de mensen over een indrukwekkend wapenarsenaal (flametrowers en grenade launchers FTW!). Veel vechten dus, en dat hoort ook zo in een actie-avontuur game. Qua gameplay lijkt het sterk op de nieuwe Resident Evil, qua voeling op een game uit de Ratchet & Clank franchise.

Dé reden om het spel in huis te halen is omdat de graphics om van te likkebaarden zijn. Nog nooit zag je een regenwoud-eske omgeving in zo’n verbluffende gedaante. Je zit je dan ook niet te storen aan het feit dat alles nogal repetitief is – elke missie is quasi hetzelfde – je kijkt toch meer naar je omgeving. En dat is ook de kinderziekte van iedere filmgame. Mooie omgevingen maar vaak te makkelijk en te repetitief. En dat is bij Avatar niet anders. Het is te repetitief in missies (ga daarnaar toe en versla die vijanden) en te eenvoudig (sommige vijanden sterven met één aanval). Ook zijn sommige zaken gewoonweg onnuttig: een encyclopedie waarin je een herbarium aanlegt, brengt geen meerwaarde, alsook sommige voertuigen niet (je gebruikt ze maar één keer). Het verhaal is ook wat aan de korte kant.

Maar dat maakt niet echt uit, aangezien de herspeelbaarheidsfactor nogal hoog ligt. Je speelt iedere wereld met plezier nog eens om er de laatste artefacten te verzamelen of de laatste lading soldaten onder de zoden te werken. En je wil natuurlijk ook weten hoe de andere verhaallijn afloopt. Wie even genoeg heeft van het hersenloze hack ’n slash-en kan zich aan een spelletje Verovering wagen. Gedurende het spel vergaar je een shitload aan experience. Hiermee krijg je niet alleen wapens en een nieuwe uitrusting, maar ook geld om in deze minigame te gebruiken. Verovering is een beetje zoals het gezelschapsspel Risk. Je krijgt de planeet in kaartvorm en het is de bedoeling dat je ieder gebied – nou ja – verovert. Dit doe je door nieuwe soldaten te maken, tanks, harpijen etc. Een leuk tijdverdrijf, en een manier om je hersenen en tactisch inzicht te trainen.

Conclusie
Het welbekende adagium dat filmgames slechter zijn dan de desbetreffende film geldt ook hier. Maar dat betekent dat Avatar een vrij goede film is! Het spel kent hier en daar wat zwakheden, maar staat garant voor uren spelplezier in een ludieke omgeving met fenomenale graphics. Ubisoft heeft zijn best gedaan om zoveel mogelijk variatie in het spel te stoppen, iets waarin ze glorieus geslaagd zijn – behalve in het missiegedeelte dan. Fans van Assassin’s Creed en God of War zijn misschien beter gewend, maar ze zullen niet kunnen klagen.