Damnation

Damnation is een game die we vooral kennen doordat het in de media werd voorgesteld als een verticale shooter. Een game waarbij je vooral moet klimmen en schieten in plaats van gewoon rennen en schieten. We kijken eens hoe dat aspect zich in de game ontplooit.

In de game draait het om een steampunk (Cowboys en stoom) Amerika dat het nogal moeilijk te verduren heeft. Het militaire regime verdeelt het land namelijk in twee en de dictator Lord Prescott heeft een staatsgreep geplanned. Enkel jij met je rebellen kan de laatste paar vrije steden uit diens greep houden.

Hamilton Rourke, een cowboy met een zware stem zal gespeeld worden door de speler himself. Rourke krijgt steun van verschillende figren die vrij stereotiep aanvoelen. Daarbij is het ons opgevallen dat elk van deze figuren een serieus achtergrondverhaal hebben, maar tussenfilmpjes het niet op de juiste manier doet overkomen.

Maar goed, gameplay, dat is waar het over willen hebben. Het wordt dan ook snel duidelijk dat de game gewoon NIET voldoet aan de lichte hype die ze creëerde. Er is namelijk niets nieuws onder de zon, wat dan toch wel tegenvalt als we weten dat dit dé verticale shooter moest worden. Een vergelijking kan dan ook gauw gemaakt worden met Tomb Raider. Je kan koorden afglijden, hangen aan randen, koorden beklimmen en muursprongen maken. Uiteraard heb je ook een arsenaal aan wapens tot jouw beschikking.

Het schieten voelt echter eerder dood aan. Geen echt gevoel van schoten die je lost, maar eerder losse flodders. De diepgang in het schieten is er echter niet. Nu kan je denken: ‘‘wat zegt ie toch, schieten is toch schieten?’’. Wel, dan raad ik je aan Gears of War of Uncharted uit te proberen.

Daarbij hebben we de controls die verre van vloeiend zijn. Zo is het echt moeilijk op precieze bewegingen uit te voeren (zie stappen) omdat deze steeds in één schok volledig vooruit stapt. Ook is de A.I. van je bendeleden maar zwakjes waarbij ze vaak in je ‘line of fire’ komen te staan, of omgekeerd. Teveel fouten dus om er echt plezier aan te hebben, wat ten koste gaat van jouw innerlijke frustratie.

De verticale levels zijn langs één kant zeer goed gevonden, waarbij je meerdere routes kan opgaan. Wat dan weer tegenvalt is dat je geen map hebt, wat men precies niet nodig vond. Toch zal je op een gegeven moment wel wat backtracking moeten doen, en dan komt de twijfel opzetten…

Hiernaast hebben we ook enkele delen in de game waarbij je met je motor over ramps en op muren moet rijden. Hierbij bestuurt de ene kerel het stuur terwijl de andere schiet. Leuke scéne’s die zorgen voor wat afwisseling wat net goed uitkomt.

Grafisch ziet de game er overigs ook minder goed uit dan gedacht. De karakters zien er blokkig uit, waarbij het precies draait om een game van 4 jaar geleden. Echter zien de omgevingen (en draw distance) er dan weer beter uit. Verder is niet echt iets waardevols op te noemen. Verder zijn er tal van glitches aanwezig, maar is het ergst van al de frame-rate.

Conclusie:
We hebben hier een grote liefde voor de gameindustrie, en als er een game faalt, dan doet ons dat pijn. We weten namelijk hoeveel uur werk en hoeveel kosten er zit aan een game, maar we moeten de ontwikkelaars van Damnation er toch op wijzen, de game is echt niet leuk. Het hele opzet is zeker wel oké, maar dan de verwerking ervan (controls, grafisch) is gewoon ondermaats voor 2009.