Rockstar games heeft een tijdje geleden nog vriend en vijand weten te verbazen met GTA IV dat een mijlpaal in de historie van videogames is geworden, enkel al omdat ze het sandbox genre zo goed weten te benutten. Rockstar komt nu met Red Dead Redemption, eens zien of ze ook met deze titel zo’n hoge punten kunnen halen.

Ondertussen zijn we al aan de derde versie van de recensie van de game bezig, en we hebben dan ook besloten de game iets korter dan de 4 pagina’s tekst voorhanden. Dit omdat we toch vinden dat deze game ten gehele moet uitgetest worden door jouw, zonder dat we al te veel gaan verklappen. Want, we zullen het maar meteen zeggen: de game is gewoonweg het einde!

In de game speel je de rol van John Marston, een ex-outlaw met hier en daar een litteken. John werd achtergelaten door zijn oude bende, waarna hij voor het goede pad koos. Hij trouwde, kreeg een kind en was dus een brave huisvader. Drie jaar later worden zijn vrouw en kinderen gekidnapt door federale agenten waardoor onze cowboy dus moet doen wat deze agenten willen. Hij moet namelijk zijn oude gang members zien te grazen te nemen om zo de vrijlating van zijn vrouw en kind te kunnen bekomen.

De eerste keer dat je Red Dead Redemption speelt merk je dat je met iets speciaals te maken hebt. De omgeving, de lichtinval en de algehele sfeer is onbeschrijfelijk. Alles is tot in de puntjes gedetailleerd en het ziet er gewoon beter uit dan een Westernfilm. Het gaat dan ook zeker en vast gebeuren dat je tijdens missies of strooptochten gewoon stilstaan en van de omgeving geniet…juist ja, het is echt genieten!

De game is ongelofelijk groot, veel groter zelfs dan de spelwereld van GTA IV maar in contrast dan ook minder “actief” en minder druk. In tegenstelling tot GTA IV zijn er dus geen talloze mensen in een geürbaniseerde omgeving, maar eerder rust en natuur. Wanneer je over de grote vlakte rijdt met je paard ,dat overigs er prachtig uitziet (volledige motion capture voor de paarden), en gewoon ‘howdy’ zegt en je hoed raakt weet je genoeg.

Ook qua cultuur ga je veranderingen zie eenmaal je in plaatsen als New Austin en het zuiden (Mexico) zal ontdekken. Het plaatje is compleet als je dan naar West Elizabeth gaat waar je de eerste stappen in de technologie ziet aankomen. Tijdens je tocht zijn ook allerlei wilde dieren aanwezig die je ook kan neerschieten. Ik hoop dat dierenrechtenorganisaties hier niets fout in zien want het is eenmaal het Wilde Westen.

Tijdens de missies merk je dat de karakters zeer realistisch en een tikkeltje stereotiep overkomen. De voice acting is van superkwaliteit en geven de karakters ook net wat ze nodig hebben om geloofwaardig over te komen. Als je even er niet bij stilstaat denk je dat je naar een film aan het kijken bent.

De missies zelf bestaan uit rijden, schieten en lasso’en  in de open spelwereld. De game bevat een automatische aim-functie dat ervoor zorgt dat John een echte schot in de roos is. Om nog sneller te schieten kan je de Dead Eye gebruiken waardoor je de tijd kan vertragen. Het slow motion effect zorgt ervoor dat je meerdere vijanden kan neerhalen, iets wat we ongeveer al kennen van bij Call of Juarez.

Het lassoen van een slechterik is zelfs nog leuker want het werkt even simpel als het schieten maar je kan hem ronddragen of vastmaken en dan ermee wegrijden. Heerlijk toch? De missies in de game zijn vooral het uitmoorden of uitleveren van vijanden, dus in principe steeds hetzelfde. Echter voelt het fris aan door de sterke gameplay mechanieken waardoor het elke maal je speelt toch anders en even leuk aanvoelt.

Er zijn ook tal van zijmissies dat bijvoorbeeld veel leuker waren dan deze van GTA IV. Ze vormen zelfs een vaste bazis want de game voelt hierdoor helemaal levend. Je kan Wanted posters van de muren halen en bounty hunten is ook iets dat je altijd en overal kan doen. Ook gebeurt het dat je gewoon door de stad loopt terwijl er opeens een bende alles en iedereen onveilig maakt. Adrealine naar 100% en schieten maar dus! Toch moet je voorzichtig zijn want ze zijn talrijk en mikken goed, en zijn ook snel weg. Het is gewoon pure fun uiteindelijk…

Daarnaast heeft het spel ook een Fame en Honour systeem waarbij elke grote actie zicht vertaald in een stijging van je Fame. Dit is iets dat dus alleen maar groter kan worden maar het kan wel zijn dat je een volksheld bent of een gevreesde outlaw. De goede daden zorgen ervoor dat je in de winkels goederen tegen een mildere prijs kan aankopen.

De zijmissies bestaan vooral uit het redden van een onschuldige, een gestolen paard of kar terugbrengen of een vrouw van een dier redden. Het is dus eerder repetitief maar zoals we zeiden: het speelt zo lekker dat je het niet beu geraakt!

En dan nu de multiplayer, dat de deathmatch, team deathmatch en Capture the Flag bevat. Maar daarnaast is er ook de Free Roam mode waarbij je dus volledig vrij bent maar dan  ook gelijkaardige games kan spelen terwijl je in deze modus zit. En ohja, als je beide consoles bezit, ga je best voor de Xbox 360 versie. Het is niet zo dat de game zo intens veel verschilt, maar er zijn toch verschillen zoals bepaalde details en lichteffecten die net iets beter zijn op de Xbox 360. Echter maakt dat niet dat de PS3 versie minderwaardig is...

Conclusie
Neem alles wat je weet van het Wilde Westen en stel je een wereld voor. Doe nu je ogen open en start Red Dead Redemption op: klaar! Red Dead Redemption maakt een spelwereld die weet te overtuigen, die je nooit wilt verlaten en die verslavender kan zijn dan World of Warcraft! Grafisch is de game oogstrelend, we zien natuurtaferelen die we nog nooit in een game hebben gezien en zien perfect afgewerkte karakters inclusief de voice-acting. De gameplay is om U tegen te zeggen gaande van de zijmissies tot het in de knieën schieten van vijanden. Ja, het moet toch gezegd worden: Rockstar did it again!

We hebben een broertje dood aan de Prince of Persia serie. De game heeft ons overtuigd sinds de komst van Prince of Persia 2 op de Super Nintendo en sindsdien is deze gameserie nooit uit ons hart gegaan. Ook bij de reboot van de serie door Ubisoft met de Sands of Time is het alleen maar feller geworden. We zijn dan ook het het met deze Prince of Persia: The Forgotten Sands is gesteld dat zich tussen Sands of Time en Warrior Within bevindt in de tijdlijn.

In The Forgotten Sands speel je de Prince of Persia, een acrobatische vechter die bijzonder goed is in klimmen en springen. De prince gaat zijn broer bezoeken maar al gauw wordt het duidelijk dat er meer aan de hand is want het koningkrijk wordt belaagd door vreemde vijanden. Onze prins moet dan ook de ruines van het rijk doorkruisen om zijn broer te helpen. Het verhaal is duidelijk minder ‘spectaculair’ of magisch als de vorige Prince of Persia games en dat is echter wel jammer. Tot nu toe was het best wel fris te noemen maar dit verhaal is echter ‘goedkoop’ voor zo’n hooggewaardeerde serie.

Maar omdat het verhaal onze aandacht niet wist te trekken betekent dat niet dat het platformen minder is, integendeel! Het heeft ons weer vollop verslaafd gemaakt aan het klimmen en klauteren over de spelwerend. Wallruns, sprongen, … alles wat een aap kan kan onze prins ook! Elke ruimte waar de prins zich in bevindt heeft het nodige inzicht en snelheid nodig om door te lopen.

Tijdens de eerste uren van de game merk je dat het vrij simpel is, maar naarmate de game vordert wordt het toch aanzienlijk moeilijker mede dankzij de nieuwe krachten die onze prins krijgt. Zo kan onze prins water doen bevriezen zodat hij dit als muur of paal kan gebruiken. Op die manier wordt de gehele game moeilijker gemaakt want je gaat meer krachten moeten combineren zodat het uiteindelijk een ketting van puzzels wordt.

Doodgaan is dan ook een basiselement van de game want het combineren van de vaardigheden is echt niet zo makkelijk. Gelukkig kan onze prins de tijd terugspoelen zoals in The Sands of Time, zodat je dus een herkansing krijgt. Dit systeem is uitermate goed, aangezien je geen oneindig veel herkansingen krijgt en dan vanaf het checkpoint opnieuw moet beginnen…

De gevechten…die zijn jammer genoeg eerder saai te noemen. Het is niet zo dat de game een indrukwekkend aantal moves kent zoals Warrior Within, het is vooral button bashen want er zijn nu honderden vijanden die op je af komen gelopen. Echter is het wel zo dat de kwaliteit van de gevechten fel stijgt naarmate je de krachten bezit want dan is er toch een heel verschil.

Er is ook een experience systeem waarbij het aantal gedode vijanden ten voordele vallen hiervan.  Tijdens de game kan je namelijk via een Skill Tree bepaalde krachten ontgrendelen zoals  een rij van vuur achter je, onraakbaarheid,… Deze bron is dezelfde als je rewind meter namelijk de blue orbs die je krijgt van het dode vijanden. Het geeft dan ook wat een God of War gevoel…

Het is eigenlijk zo dat de game zowel het goede als het slechte van de vorige games weet te vertalen naar de huidige generatie. De gevechten zijn op het begin saai, maar worden aanzienlijk leuker terwijl het acrobatisch systeem eigenlijk tot in de puntjes is afgewerkt. Het is dan ook een super combinatie van de game waarbij je meer dan genoeg voldoening zal krijgen bij het uitspelen van deze titel. Grafisch ziet de game er goed uit, maar jammer genoeg niet enorm goed. Lichteffecten komen vaak zeer goed over, maar bepaalde delen van de wereld zien er maar gedateerd uit. We zijn misschien wat streng, toegegeven, maar dat komt alleen maar omdat Prince of Persia een speciale gameserie is dat altijd definiërend moet blijven zoals in The Sands of Time destijds.

Conclusie:
Prince of Persia: The Forgotten Sands is een aangename titel geworden dat gevechten met acrobatiek vlot met elkaar weet te combineren. De game voelt enorm goed aan, iets wat essentieel is met zulke games en waarvoor de game een pluim krijgt. Grafisch heeft de game zijn up en downs maar het zijn vooral de ups die overheersen. Vooral de fans van de serie die ook The Two Thrones (2005) bezitten moeten deze game in huis halen om hun 1001-nachten verhaallijn compleet te maken!

Dead to Rights is een gameserie dat al een tijdje met ons meegaat op allerlei platformen. Namco Bandai heeft dan ook besloten een nieuwe game te ontwikkelen met de subtitel Retribution. Het was dan ook wat nostalgisch om de game te spelen, maar wat het echt resultaat is zien we in de onderstaande review.

Om met een happy mood te beginnen:een van de allerleukste elementen in de game is het gebruik van je hond Shadow. Hij valt namelijk vijanden aan, en op een bepaald moment kan je de hond zelfs controleren waarbij je heel wat kelen kan overbijten. Stealth staat dan ook vaak centraal met de hond, en het voelt gewoonweg goed aan!

Daarnaast is de game eigenlijk een standaard third person shooter waarbij je de rol speelt van Jack Slate, een boze agent dat wraak wil om de foute dingen die gebeurd zijn. Je kan tijdens de game coveren, tevoorschijnkomen en natuurlijk gaan neerschieten. Wapens variëren gaande van handgeweren tot een heerlijke shotgun. Ook RPG’s en machinegeweren doen hun opwachting en het geschut voelt dan ook bevredigend. Toch is er een verschil met andere shooters namelijk het gebruik van de fysieke gevechten, mano a mano… Je kan namelijk tegenstanders gaan in elkaar slagen, ontwapenen en dan op een brutale wijze neerhalen. Brutale wijze = gebroken nekken, gepulverde ruggengraten, enorm pijnlijke scènes,… Dit geheel, gameplay genaamd, is eigenlijk zeer goed in elkaar gestoken en we hebben hier dan ook niets dan lof over…hoewel! Het is namelijk zo dat het targeting systeem wat minder is, en vaak de verkeerde persoon in het vizier neemt wat tot behoorlijke frustratie kan leiden. Gelukkig is dit niet altijd het geval of weet je dat ze uiteindelijk allemaal dood moeten dus is het knallen geblazen...

Wat iets minder met momenten is, is het cameragebruik. Deze blijft soms achter objecten steken, wat natuurlijk lastig is op sommige intense momenten. Daarnaast is het ook heel gemakkelijk om Thropies/ Achievements te scoren met deze game, net iets te gemakkelijk hoewel dit natuurlijk leuk is voor de hunters.

Waar de game de bal achter misslaat is het acteren. We hebben games als God of War  of Uncharted 2 al eventjes achter de kiezen en als we dan deze titel bekijken is het contrast eindeloos. Voice acting krijgt dan ook een dikke min één.

Je wraakactie neemt je door omgevingen als docks, industriële plaatsen, straatjes waarbij grauw en grijs de bovenhand nemen uiteraard. Er zijn heel wat details aanwezig, gaan de van fake reclame advertenties tot echte reclame advertenties. Verder ziet de game er grafisch ook goed uit, maar brengt echter wel niets nieuws onder de zon. Toch zijn we hierover tevreden en is het dan ook een pluspunt.

Conclusie
Er zijn toch wel heel wat minpuntjes aan de game maar dat weerhoudt Dead to Rights: Retribution niet om een leuke game te wezen. Zeker niet de meest afgewerkte titel maar wel eentje dat je speelt en zal blijven spelen totdat je de credits ziet. Niet omdat het allemaal zo boeiend is, maar wel omdat het toch nog vlot speelt en het breken van nekken en het spelen met de hond o zo plezierig is. Al bij al dus een aangename titel met her en der een foutje maar toch wel eens een testje waard!

Onze terugblik naar Lost Planet maakt ons blij. De game bevatte leuke bossfights, zeer goede graphics en lekker veel gebruik van Mech’s. Echter had de game ook te kampen met enorme tekorten zoals een grappling hook die op niets trok en ook een ondermaats save systeem. Daarnaast was de game ook enorm moeilijk (lees frustrerend). Echter was het toch een aangename titel, en komt Capcom logischer wijze met Lost Planet 2. Deze game heeft toch heel wat veranderingen tegenover de eerste third-person shooter…

Tien jaar na het einde van de eerste spel is de planeet E.D.N. III een beetje getransformeerd aangezien het ijs gesmolten is en er dus dezelfde elementen aanwezig zijn zoals op aarde zoals een jungle, een woestijn en ook geürbaniseerde omgevingen. Menselijke factions zijn het tegen elkaar op aan het nemen omwille van de thermische energie, maar terwijl is er ook de dreiging van de Akrid, buitenaardse wezens die het iedereen moeilijk maken… Het verhaal is origineel, maar het is niet speciaal genoeg om er bij stil te staan.

Maar om meteen met de deur in huis te vallen, de grootste verandering is de toevoeging van de co-operation tot maar liefst vier spelers. Het gehele spel is eigenlijk gebouwd rondom de co-operation modus, en dus is het alleen spelen eigen een extra’tje. Het is nog steeds leuk alleen, maar door de te zwakke A.I. van je buddies ga je al snel hunkeren naar menselijke teamgenoten. Hier ga je samen werken waarbij je voldoende uitrusting krijgt om een  echt samenhorigheidsgevoel te creëren.

Je speelt dus de rol van een mens (verschillende skins mogelijk uiteraard) waarbij je grote wapens kan gebruiken en natuurlijk ook de Vital Suits (Mech’s). Deze Vital Suits kunnen zeer handig zijn tijdens gevechten aangezien ze toch een behoorlijk arsenaal aan wapens bezitten. Meestal moet je data posts gaan activeren op de spelwereld om zo verder in de omgeving te kunnen vertoeven. De opzet is dus simpel maar door de lastige akrid zal je sterven, maar met sterven bedoel ik honderd maal sterven!

Betreffende de gameplay kunnen we zeggen dat die vrij traag is, net zoals in Lost Planet zelf natuurlijk. Zeker als we shooters als Resident Evil 5 of Modern Warfare hiermee vergelijken zien we duidelijk het verschil. Je zal in de game ook te maken hebben met menselijke vijanden , om het verschil met de Akrid te maken, wat dus een goede zet is. Echter zijn de grote Akrid diegenen die de show stelen. Met de grootte van een voetbalstadion weet je echter wel waartegen je moet vechten. Elk van deze Akrid bevatten gloeiende plaatsen zodat je weet waar te schieten maar een paar rake klappen van deze wezens en het is over en out voor jou!

Thermische energie wordt verzameld door het doden van de Akrid, menselijke vijanden en ontplofgevaar. Deze energie geeft, je kan het al raden, een aanvulling van je healthbar. Ook je vrienden kan je wat thermische energie geven als ze weinig ‘leven’ hebben waardoor je kisten kan openen waarin betere wapens liggen, een goed systeem dus!

Echter ligt het probleem bij de Battle Gauge vinden wij hier… Je moet namelijk data posts activeren om je Battle Gauge aan te vullen, en zolang dat het geval is kan je respawnen als je dood gaat. Eenmaal deze Gauge leeg is, zit je met de gebakken peren. De opzet is dus eigenlijk zeer goed aangezien een respawningsysteem nodig is voor een game als deze, maar eenmaal je niet meer kan respawnen gaat de frustratie komen. Lost Planet 2 is namelijk gesplitst in episodes die nog eens in chapters zijn verdeelt met elk hun missies. De game saved enkel wanneer je een hele chapter uitspeeld…argh! Als je dus enkele missies hebt voltooid en je sterft terwijl de Battle Gauge leeg is ga je dus niet die missie opnieuw doen maar wel de gehele chapter! Dit is een systeem dat eigenlijk te ver gaat, en gewoon ronduit frustrerend.

Lost Planet 2 kan enorm leuk zijn, en is dat dan ook merendeels van de tijd, buiten deze frustratie-elementen. Daarnaast is teamplay natuurlijk wel heel belangrijk want lone wolfs horen niet echt in deze titel thuis. Het is samenwerken geblazen, en op die manier haal je het meeste plezier uit de game.

Iets wat lastig was in de eerste Lost Planet was de grappling hook. In deze sequel gebruik je deze enorm veel maar is het toch niet echt vloeiend te gebruiken. Ik ben er echter zeker van dat dit de bedoeling was van Capcom want het is tenslotte geen Just Cause 2 of Bionic Commando.

Grafisch ziet de game er enorm goed uit, en doet het ons soms echt wegdromen! De locaties zijn enorm indrukwekkend maar het hoogtepunt is uiteraard de Akrid wat bewijst wat voor een krachtige engine de game bevat. Er zijn zoveel verschillende wezens en geloof ons maar als we zeggen dat je zulke creaties nog nooit gezien hebt.

Daarnaast bevat de game een competitieve multiplayer, zoals we gewoon waren van de eerste game in de franshise. Er zijn modi zoals Elimination, Team Elimination, Data Post Battle, Akrid Egg Battle, Fugitive en Battle Series. Opvallend met deze multiplayer is dat de Vital Suits een opvallend grote rol speelt en je al snel iedereen naar zo’n VS ziet rennen bij het begin van een match. Er zijn zo’n tien maps aanwezig waarbij sommigen ook enorm groot zijn waarbij zowel aarde, lucht en water ten volle zal benut worden.

Je kan de karakters ook aanpassen in de multiplayer om zo je eigen unieke karakter te maken. En dat doet Capcom goed want er zijn genoeg tools om jezelf ‘anders’ te maken. Daarnaast kan je career punten winnen om nieuwe wapens, skins en vaardigheden te unlocken. Deze vaardigheden hebben dan ook wat weg van perks uit Call of Duty 4. Deze multiplayer is een zeer geslaagd component van de game geworden, waarbij er enorm veel gamers kunnen en waarschijnlijk zullen verslaafd geraken.

Conclusie
Capcom heeft het eigenlijk goed gedaan met Lost Planet 2 waarbij je een van de meest bombastische en indrukwekkendste actiescènes tot nu zal beleven en waarbij mooie graphics en vele uren gameplay hand in hand gaan. Echter is er ook een donkere zijde en dat is de frustratie dat de game teweeg brengt door de technisch eigenlijk niet doordacht genoeg te werk gaan. Niet iedereen is namelijk hardcore en extreem gefixeerd en moet de game vooral leuk blijven en dus niet – zoals nu het geval – een game dat je tegen de muur smijt maar daarna terug opraapt om verder te spelen.