Assassin's Creed IV: BlackFlag review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Piraterij in onze tijd en contreien beperkt zich steevast tot wat illegaal gedownload hier en daar op het web. Lang geleden was dat echter helemaal anders, gezien piraten stoere zeebonken waren die niet vies waren van wat geplunder hier en wat gemoord daar. Een periode die maar al te vaak geromantiseerd wordt in allerhande novelles en verhalen, en ook deze nieuwste Assassin’s Creed IV: Black Flag doet daar gretig aan mee. Doorheen de jaren heeft Ubisoft z’n formule weten bijwerken waardoor het gamesconcern nu de beste Assassin’s Creed ooit wou creëren. De nadruk ligt dan ook op vrijheid en plezier en plaatst je in de huid van protagonist Edward Kenway, een assassijn die op de Caraïbische zee ronddoolde rond 1715.

Wat meteen opvalt bij het opstarten van deze game is de pracht en praal die deze game huisvest. Nooit eerder hebben we een game gespeeld die zo extreem mooi is vormgegeven als deze, en dan hebben we het niet louter alleen over de Assassin’s Creed-franchise. Fraai is een ding, maar groot is iets anders. Zelfs na zo’n veertig uren gameplay ontdek je nog altijd tal van verborgen eilandjes waar je je met plezier op kunt storten. Plezier is trouwens dé manier om deze titel te omschrijven, gezien werkelijk alles magistraal wordt gedepikeerd in deze titel. De manier waarop de camera uitzoomt als je schip op topsnelheid vaart terwijl het geluid van de wind en de zee door je boxen knallen… Magistraal. Qua gameplay zit het trouwens ook bijster snor. In tegenstelling tot de derde editie houdt deze je handje niet vast voor de eerste tien uur, maar gooit deze Black Flag je meteen in de actie.

De openingsmissie is namelijk een actiefilm van jewelste en laat je meteen kennismaken met hoofdrolspeler Edward, de grootvader van de protagonist uit de vorige versie. Deze robuuste kerel is een uiterst fijne piraat, in hoeverre die twee karaktereigenschappen samengaan. Feit is wel dat je met veel plezier met Edward rond kunt trekken en net daar komt de ware aard van deze titel naar boven: louter missies spelen is een mogelijkheid, maar de pracht en praal komt pas echt tot z’n recht wanneer je doelloos zit rond te zwerven en dingen op je eentje ontdekt. Dingen ontdekken zijn trouwens niet enkel beperkt tot het ontdekken van tempeliersschatten en dergelijke. Nu kan je ook vissen en met de winst van zulke partijtjes upgrades vrijspelen om je Edward mee uit te dossen.

Toch is nog niet alles even gepolijst in deze titel als de omgeving. De controls met name. Nog altijd zijn die niet perfect genoeg, niet soepel genoeg om echt als feilloze titel bestempeld te worden. Vaak springt Edward nog steeds naar de verkeerde paal of klautert hij op de verkeerde richel. Reken daar nog eens een handvol bugs bij die de game af en toe teisteren en je hebt van die momenten waarop je eens op je controller vloekt omdat je een missie opnieuw moet doen omdat de game een fout heeft gemaakt. Fouten maakt de game echter niet op het vlak van de multiplayer. Dat luik van deze titel stelt weer het typische kat-en-muis-spelletje centraal dat populair is geworden uit het nu al antieke Brotherhood. Feilloos opgaan in de massa om dan je tegenstander te verschalken – of, verschalkt te worden – is nog nooit zo leuk vormgegeven en voelt deze keer dus aan als een echte multiplayer met veel body.

Dat Ubisoft uit z’n fouten leert komt het duidelijkst naar voren in het verhaal. Terwijl de voorgangers vaak een halfbakken plot uit hun mouwen schudden die met tal van flinterdunne plotdraden aan elkaar hing, wil deze Black Flag dat halsstarrig vermijden. Deze plot is uiterst licht en wil in de eerste plaats de nadruk leggen op avontuur. Edward is namelijk niet echt bezig met de tempeliers en consoorten, hij ambieert in de eerste plaats geld. Veel geld. Dat staat wel echter in schril contrast met het geweld in deze titel. Althans, het gebrek eraan. Veel bloed krijg je niet te zien en ook de animaties wanneer er iemand sterft zijn tot een minimum beperkt. Is dat een probleem? Eigenlijk niet. Integendeel, zo’n verandering houdt het tempo in de game.

Conclusie
Assassin’s Creed IV: Black Flag blijkt weer een schot in de roos. De titel is een uiterst leuke verandering van setting: van Amerikaans patriotisme naar avonturen met piraten op de Caribische zee, het is naast een enorm aangenaam avontuur vooral een heel mooi. De graphics stelen de show, net als de randanimatie buiten de missies om. Hoewel we voor we deze game ietwat neerkeken op vissers, moeten we die vooroordelen nu bijzonder scherp bijschaven. Perfect is deze titel jammer genoeg niet, gezien de controls af en toe hun slag in het water uitdelen. Toch is dit ook weer een goede stap in de richting naar de perfecte game. Assassin’s Creed V, misschien?

9.0