Call of Duty: WWII review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Shooterfanaten over de hele wereld hebben hun slag thuisgehaald, Activision heeft de smeekbedes aanhoort. Call of Duty trekt eindelijk weer naar de setting waar het z’n grootste successen heeft gekend: Wereldoorlog 2. Een schril contrast met de vorige jaren, waarbij verticaliteit, snelheid en de meest absurde wapens schering en inslag waren. Dat ‘lekkers’ wordt deze keer ingewisseld tegen klassieke rifles en revolvers, een gebrek aan exosuits en heel wat sleutelwerk aan het tempo. Het levert een heel andere Call of Duty op dan die we van de voorbije jaren gewoon zijn, al zijn we daar helemaal niet rouwig om. Want het resultaat? Dat mag er zeker zijn.

Zoals vanouds is ook deze Call of Duty als drieluik opgedeeld. Naast de campaign en de multiplayer heb je zo deze keer de klassieke ‘Nazi Zombie’-modus, al gaan we eerst dieper in op het verhaal in de game. Zoals je wel kon verwachten stuurt WWII ons naar de meest logische veldslagen van de Tweede Wereldoorlog, van een D-Day tot de bevrijding van Parijs. Het is niet de meest innovatieve setting in een videogame – sterker zelfs, we zagen ze al eens de revue passeren in een Call of Duty-game – maar deze game brengt de oorlog zo perfect gruwelijk in beeld dat het veruit de beste depicatie is van deze slagen die we al ooit hebben meegemaakt. Dat alles doe je in de huid van Private ‘Red’ Daniels in zo’n negen missies waar je een vijf à zes uren zoet mee zult zijn. Niet te lang dus, maar de game stuurt je in het verhaal doorheen een rollercoaster van jewelste waardoor het niet opvalt dat je er vrij snel doorheen zit. In het puike verhaal staan niet alleen de gruwels van de oorlog centraal, maar evenzeer het overleven van Daniels en z’n team.

Dat team blijkt evenzeer van goudwaarde in WWII. Je beschikt dan wel niet over de meest gesofisticeerde gadgets of een pak vol snufjes, maar wel een team dat je op tijd en stond kan voorzien van heel wat hulp. Zo kan je onder andere first aids vragen, munitie en granaten, naarmate je meer vijanden neerlegt. Die hulp inschakelen moet je wel doen als je relatief dicht bij je team bent, wat dan weer voor een tactisch element zorgt als je in een gevecht nogal ver van je teamgenoten verwijderd bent. Qua arsenaal zit er niet veel nieuws in deze titel, al horen de wapens uiteraard perfect in de toenmalige zeitgeist. De game ziet er visueel erg fraai uit, de cutscenes met stip op één maar ook in de eigenlijke missies zelf. Vooral op de momenten waarop je je niet in een gevecht bevindt heb je de mogelijkheid om alles in je op te nemen. In een bepaalde missie moet je een andere soldaat van voedsel voorzien, en om dan rond te lopen in de besneeuwde bossen ziet het er simpelweg fenomenaal uit.

De multiplayer van WWII stelt eveneens niet teleur. Die is helemaal omgetoverd, maar dan in positieve zin. Centraal in de modus staat het HQ, een open hub die te vergelijken valt met de Tower uit Destiny. Je start er je multiplayer-ervaring, je vertoeft er tussen matches door en eindigt er steevast je potje WWII. In dat HQ kan je terecht om contracten aan te gaan (om zo in-game geld te verdienen en extra’s aan te kopen), wapens en scorestreaks te testen of zelfs om tijdens het wachten één tegen één gevechten aan te gaan in een kleine arena. Het zorgt voor een unieke COD-multiplayer-ervaring, maar wel eentje die alle actie aan elkaar lijmt. Het is niet de enige wijziging aan de manier waarop de multiplayer in elkaar steekt, gezien de game nu ook Divisions introduceert. Dit zijn klasses die je kan opwaarderen naarmate je er mee speelt. Dat opwaarderen speelt dan nieuwe perks vrij die je dan weer een extra troef kunnen schenken op het slagveld.

De allergrootste extra aan de multiplayer is echter wel de toevoeging van een nieuwe modi, War. Die modus kan je het best vergelijken met een langgerekte missie die je met een team moet zien te voltooien, terwijl je het tegen een ander team opneemt. Hierbij is dus de objective van cruciaal belang, gezien het andere team er alles aan zal doen om jouw succes te verijdelen. Dat kan je in drie verschillende scenarios doen, waarvan een ervan de bestorming van Normandië is op D-Day. Als aanvaller moet je het strand innemen en bunkers vernietigen, om zo steeds dieper binnen te dringen achter de vijandelijke linie. Het levert regelmatig extreem spannende potjes op die ons enkele van de meest leuke momenten lieten beleven in eender welke Call of Duty-game. En daardoor zien we zelfs het povere map design in de andere modi door de vingers.

Als toetje op de taart worden we nog eens zoals vanouds op Nazi Zombies getrakteerd. Aan de succesformule is er niets gewijzigd, al krijg je ook deze keer een nieuw verhaal en nieuwe map geserveerd. Deze keer is het heel wat serieuzer dan in Infinite Warfare, al is de modi slechts bij momenten echt eng. Qua visuals en audio (het stemacteerwerk!) is het ook hier om bij te likkebaarden, maar ook de interessante vernieuwingen die de modus introduceert missen hun effect niet. Zo krijg je ook hier een aantal rollen waaruit je kan kiezen die elk over een perk (en dus extraatje op het slagveld) beschikken. Zeker de moeite om eens uit te testen!

Conclusie
Met Call of Duty: WWII gaat Activision met de serie een heel andere richting uit dan de afgelopen jaren. Gelukkig maar. Het verticale, snelle, futuristische wordt verruild voor ietwat meer realistische, ‘trage’ gameplay, maar daardoor scoort de game net heel goed. Met een ijzersterke campaign, een nog beter uitgewerkte multiplayer (War! Het HQ!) en een pico bello Zombiemodus kan je van deze Call of Duty spreken van een van de betere van de afgelopen jaren. Meer van dat!

8.5