Middle-Earth: Shadow of War review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Shadow of War is het heerlijke vervolg op het al even heerlijke Shadow of Mordor. De Lord of the Rings-titel - die niets met het verhaal van Tolkiens originele trilogie te maken heeft - wist vriend en vijand te verrassen met geweldige visuals, heerlijke gameplay en een smakelijk verhaal, waardoor we met veel vreugde dit feestmaal bleven verorberen. De aankondiging van deze sequel kwam als toetje op de taart, want door de goede features van Shadow of Mordor te behouden en de minder goede te verbannen of verbeteren krijgen we met deze nieuwe titel een even fraai topgerechtje voorgeschoteld. Maar is Shadow of War enkel goed aan de oppervlakte of scoort de game ook als je er dieper in begint te spitten? We zakken af naar de koude plekken van Sergost en de hete vlakken van Gorgoroth en zoeken het uit!

Wie zich het verhaal van Shadow of Mordor nog herinnert, weet waarschijnlijk nog dat het z’n uiterste best deed om als glijmiddel te fungeren tussen de vele missies, opdrachten en zijmissies door. Dat is ook in Shadow of War het geval, en daarbij trok ontwikkelaar Monolith Productions alle registers open. Tolkiens meer bekende personages maken hun opwachting (Sauron! Vechten met de Balrog!), maar ook meer nobele onbekenden passeren de revue. Het levert een ijzersterke cast op, maar wel eentje die slechts zelden 100% de aandacht erbij kan houden. Dialogen zijn niet van het hoogste niveau, en mocht de humoristische Ratbag niet regelmatig een grappige noot in het verhaal steken, dan zijn we zeker dat we hier en daar iets geskipt zouden hebben. Visueel gezien is de titel - zoals je wel kon verwachten - om van te likkebaarden. Niet alleen in het ontwerp van de helden en hun vijanden, maar zeker ook bij de diverse locaties. De wereld die je krijgt voorgeschoteld bestaat uit vijf zones die er elk zo anders uitzien. Van besneeuwde bergtoppen tot stinkende moerassen tot vulkanische gesteentes… Het leverde visueel gezien heel wat mooie momenten op, maar daar blijft het helaas ook vaak bij. Onder hun mooie mantel zijn de zones quasi hetzelfde en maakt het niet echt uit of je met hetzelfde armor het koude of hete landschap trotseert. Ook zou je verwachten dat andere types vijanden zich in de verschillende zones zouden nestelen, maar dat is slecht ijdele hoop.

Beter is dan ook de gameplay, gezien die doorheen de game van een ijzersterk niveau blijft. Protagonist Talion beweegt soepeler dan ooit, kan nu double-jumpen en rent, springt, klautert en vliegt met eenzelfde gemak over allerhande obstakels waardoor het niet alleen een hemels gevoel geeft om de spelwereld te verkennen, maar ook om vijanden te verschalken. Dat laatste blijft het leukste aspect aan Shadow of War, gezien de talloze gevechten die je met de Uruks gaat hebben nooit gaan vervelen. Ook hierbij zijn de visuals van een torenhoge kwaliteit, want niet alleen zien de uruks er allemaal verschillend uit (zelfs na 50 uur spelen zie je nieuwe karaktermodellen), ze klinken ook allemaal heel divers. Elk van hen beschikt ook over een willekeurige set abilities, waardoor het altijd een spannend moment is als je zo’n groep schurken wilt aanpakken. Zo kan het zijn dat je graag met vuur vecht, maar ze plots immuun tegen vlammen blijken te zijn. Of dat je denkt dat je ze hebt neergeslaan, maar ook zij over een tweede adem beschikken en je zo kunnen vastpinnen in een onbewaakt moment. Het levert een vechtsysteem op dat je altijd op het puntje van je stoel laat zitten en waardoor je altijd op je hoede blijft. Klinkt misschien afmattend, maar het werkt juist degelijk heel ontspannen. Natuurlijk kan je gevechten ook in stealth aanpakken of zelfs helemaal links laten liggen, maar de hoeveelheid loot die er op je vijanden te vinden valt is al reden genoeg om je zwaard te trekken en ze rechtstreeks aan te pakken. De gevaarlijkste vijanden huisvesten de beste loot, dus het loont zeker om je personage te levelen en ze dan zo te verschalken. Elk stukje loot - of het nu een wapen of een stuk armor is - kan je vervolgens via een challenge nog verder upgraden, wat het zeker de moeite waard maakt om je vechtstijl aan te passen. Van armor die je zelf begint te healen tot zwaarden die je vijanden in brand steken, het maakt het gevecht niet alleen leuker, het ziet er nog eens cool uit ook.

Het leukste moment om al dat lekkers uit te testen is bij de gloednieuwe fortresses. Deze verstevigde burchten huisvesten niet alleen enkele honderden uruks, maar ook een Overlord die je moet verslaan om controle te nemen van die burcht. Alleen hoef je dat niet te doen - dat zou garantie ook leiden tot een snelle dood - want je beschikt ook over een legertje uruks die je hebt gehersenspoeld. Samen met siege artillery en cavalerie zorgt het voor een van de meest spectaculairste momenten in Shadow of War, want die twee legers met elkaar zien clashen is simpelweg adembenemend. Toegegeven, met het meeste geüpgrade leger is het aanvallen van zo’n burcht een makkelijke taak, het verslaan van die Overlord en z’n kornuiten is dat absoluut niet. Wanneer je daar dan wel in slaat heb je controle over het fortress en kan je het weer uitdossen met nieuwe verdediging of enkele van je uruks uitsturen om ze te levelen. Door dat te doen worden ze sterker, maar kan het wel zijn dat je je beste vechtkrachten verliest. Een leuke extra, maar met net iets te weinig body om echt als strategische meerwaarde over de brug te komen. Dat er veel te doen is in Shadow of War is dus een understatement, aan het verhaal zelf ben je zo’n dikke 20 uur zoet, maar met alle extra’s daarnaast mag je dat aantal gerust verdriedubbelen. Een online multiplayerluik is er niet, maar je kan wel de verstevigde fortresses van online spelers bekijken en proberen aan te vallen, maar ook de uruk proberen vermoorden die een andere speler heeft neergemaaid. En dat levert dan natuurlijk fikse loot op.

Conclusie
Shadow of War is visueel gezien een absolute parel en ook op het gameplay-vlak weet de titel weer eens hoge ogen te gooien. De implementatie van fortressen bleek een gouden zet, maar ook de diversiteit aan vijanden, flora en fauna zorgen ervoor da je na tig uren op de teller nog altijd met een open mond naar je scherm zit te gapen. Het verhaal is niet even boeiend, maar zorgt toch voor de nodige verstrooiing tussen het grote aantal missies en zijmissies door. Een uiterst fijne sequel, en misschien wel de beste Lord of the Rings-game die we al gespeeld hebben!

8.0