The Evil Within 2 review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Met The Evil Within leverde ontwikkelaar Tango Gameworks een titel van jewelste op die helemaal anders bleek dan de dertien-in-een-dozijn 'horror'-titels die we de afgelopen jaren zagen passeren. Toegegeven, het verhaal was bij momenten erbarmelijk en ook visueel gezien was er nog werk aan de winkel, maar de gehele sfeer zat nagenoeg perfect en dat is vaak hét punt waar horrortitels zichzelf door de voet schieten. Met The Evil Within 2 gaat dezelfde ontwikkelaar door op z'n elan en levert het een even spannende ervaring af die ons meermaals op het puntje van onze stoel liet zweten. Maar of ze nu ook de resterende minpunten hebben aangepakt? Dat is weer een ander verhaal.

Centraal in het verhaal staat ook deze keer Sebastian Castellanos, die ook deze keer weer in het irreële STEM wordt gesleurd om daar op zoek te gaan naar z'n - vermoedelijk - dode dochter. Een emotionele kant aan z'n verhaal dat we een beetje ontbeerden in de eerste titel, maar dat ook deze keer niet perfect tot uitvoering wordt gebracht. Sebastian komt nog koeler over dan in de eerste voorganger en idiote one-liners zetten het emotionele of griezelige aspect niet in kracht bij - integendeel. Ook de rest van de cast kan niet overtuigen, gezien de dialogen bijster stereotiep overkomen en louter aanwezig zijn om het grote verhaal te kunnen kaderen. Een zeer jammere zet, gezien je in het verhaal genoeg van de pot gerukte zaken tegenkomt die doen vermoeden dat het verhaal van een veer creatieve kant zou benaderd kunnen worden. Spiegels die je naar safehouses brengen, poezen die je groene gel geven om je abilities te upgraden of een vijand die uit verschillende ledematen en cirkelzagen bestaan.

Deze geflipte zaken komen steevast met wondermooie (misschien een fout gekozen woord in een gore game als deze) graphics en visuals tevoorschijn, waardoor je zal merken dat de game je steeds dieper en dieper in z'n verhaal betrekt aangezien het er allemaal zo verschrikkelijk goed uitziet. Vooral het lichtspel verdient daarbij de complimenten en bepaalt in vrijwel ieder aspect de griezelige toon van de kamer waarin je staat. Evil Within 2 is geen lineair verhaal en presenteert je een kleine sandbox waarin de nadruk op verkenning ligt. De wereld bestaat uit een typisch Amerikaans dorpje met een paar diners, typische brede straten en huizen met witte hekjes voor. Vrijwel ieder gebouw is te betreden en huisvest wel een of ander donker verhaal. Zo zetten we de jukebox in zo'n diner op, waarna we plots door een monster op de hielen werden gezeten. Het verkennen van die zaken is echter nodig, gezien resources schaars zijn en je dus genoodzaakt bent om je leven te riskeren om je mogelijkheden te upgraden.

Dat laatste is echter een heel hachelijke taak, gezien de vijanden heel wat dodelijker zijn dan hun versies in de eerste Evil Within. Gruwelijker ook, want hoewel ze visueel misschien minder creatief zijn als in de eerste game, hun aanvallen zijn dat zeker wel. Zo kwamen we een monster tegen die zuur op je gezicht kotst om het zo weg te branden. Even gevaarlijk zijn hun onvoorspelbare handelingen. De stealth-aanpak is ook hier een mogelijkheid, maar vrijwel iedere vijand volgt een willekeurig patroon waardoor je nooit zeker weet of je 'm nu zeker kunt verschalken, of hij misschien op het laatste moment een keertje omdraait om je zo te spotten. Van zodra ze weten dat je er bent doen ze er vervolgens alles aan om je vast te krijgen - of je nu bent weggekomen of niet. Gezien de schaarsheid aan resources ben je vaak genoodzaakt om minder bekende wapens uit je arsenaal te gebruiken, maar dat is niet per sé een slechte verplichting. Zo leerden we de kruisboog gebruiken en viel dat - door z'n verschillende pijlen - heel wat beter mee dan we oorspronkelijk gedacht hadden. Audiogewijs is de game van een even hoge kwaliteit als z'n griezelige sfeer en zet het deze net heel wat in kracht bij.

Conclusie
The Evil Within 2 is ook deze keer niet de perfecte horrortitel, daarvoor is het verhaal net iets te ondermaats. Toch is het een goede poging, gezien het meest belangrijke aspect - de griezelige sfeer - quasi perfect wordt overgebracht naar de speler. Zowel visueel gezien (dat lichtspel!) als audiogewijs (het moment dat een monster je voetstappen hoort!) levert dat een van de meest spannende momenten op die we al ooit zijn tegengekomen in een game, al mocht er gerust even veel aandacht zijn uitgegaan naar het - bij momenten erg banale - verhaal.

8.0