Tom Clancy's: Ghost Recon Wildlands review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Tom Clancy’s: Ghost Recon Wildlands heeft alles in huis om van een meesterlijke game te spreken. Met Bolivië presenteert de titel een innovatieve setting die met een gigantische oppervlakte over tal van verschillende plaatsen beschikt. Je krijgt een AI-team ter beschikking die je helpen opdrachten uit te voeren of die je kan inwisselen voor spelers van vlees en bloed. Er zijn tal van voertuigen beschikbaar, maar eveneens heel wat missies, zijmissies, medailles om te verzamelen, wapens om mee te schieten… Wildlands heeft quasi álles, maar is dat genoeg om je aan het scherm gekluisterd te houden? Wel, min of meer.

Hoewel Wildlands niet de meest afgelikte game van het moment is zijn het vooral de visuals die de show stelen in deze titel. Het Zuid-Amerikaanse Bolivië is namelijk zo divers dat het een wonder is dat het sympathieke land nu pas voor het eerst in een game als setting wordt gehanteerd. Zo zal je de beboste jungles inruilen voor verlaten zoutvlaktes, meren, moerassen, dichtbevolkte steden en grotten. Plaatsen die niet alleen visueel voor variatie zorgen, maar eveneens qua gameplay. De bladeren in de jungle zorgen voor een ideaal moment om op te gaan in de omgeving, terwijl de open vlaktes van de zoutwoestijn een minder stealthy aanpak vereisen. De omgeving is veruit het beste aspect in deze Wildlands, en dankzij de gigantische map valt er gelukkige ook gigantisch veel te doen. Per provincie heb je tal van missies, zijmissies, bazen om op te jagen, mensen te ondervragen, skill points te verdienen, wapens en attachments vrij te spelen en basissen om te veroveren. En als je weet dat er zo’n twintig provincies in de game zitten, dan weet je dat je uiterst lang met de game aan de slag kunt aan.

Dat is enerzijds geen probleem als de titel aanpakt met enkele vrienden die het spelplezier laten primeren en niet neerkijken op een mislukte missie meer of minder. Wie de game echter solo speelt en moet rekenen op een AI-team zal echter snel merken dat de game na verloop van tijd wel uiterst repetitief overkomt. In zo’n gevarieerde setting is er namelijk bijster weinig moeite in gestoken om de missies even divers te houden. Zo zijn de meeste hoofdmissies een samenraapsel van dezelfde objectives: iets opblazen, een doelwit ondervragen, iets stelen of fotograferen, iemand uit een zone halen of iemand neerleggen. De eerste paar keren is dat best wel leuk, maar van zodra je weet dat je nog maar eens hetzelfde dient te doen in provincie zeven, dan voelt het eerder langgerekt dan leuk aan. Eveneens minder goed in elkaar gestoken zijn de voertuigen, althans de controle erover. Auto’s en andere wielerbolides glijden over de wegen heen al zijn de banden bevroren, vliegtuigen en helikopters vereisen een absurde manier van vliegcontrole om ietwat goed te bewegen. Na verloop van tijd went het wel, maar erg natuurlijk voelt het nooit aan in een game waar je - dankzij z’n gigantische map - nogal wat moet afrijden/vliegen.

Gelukkig heeft de game genoeg in z’n mars om je af te leiden van de negatieve punten. Het verkennen van een basis met je drone is zo’n leuke afleiding, want dat laat zien dat de stealth-aanpak in de game veruit de leukste is. Het observeren en aanduiden van tegenstanders, om ze vervolgens te laten omleggen door je teamgenoten laat de game erg tactisch aanvoelen, het implementeren van een speciaal gesynchroniseerd shot zet dat nog eens in kracht bij ook. Hiermee kan je tot drie tegenstanders tegelijkertijd laten omleggen door je team, en als jijzelf je schot ook goed plant leg je vier vijanden neer in een luttele seconde. Zulke tactische beslissingen durven in de multiplayer al eens te mislukken, maar ook op die momenten wanneer alles misloopt scoort de game qua spelplezier uiterst hoog. De game probeert een fraaie plot doorheen alle missies te weven, maar die blijkt nooit echt interessant genoeg om je aandacht erbij te houden. De persoonlijkheden van de cartel bazen (waar je steeds jacht op maakt) zijn dat wel, want dat varieert van kinderlijke psychopaten tot ex-dokters die van hun gemartelde slachtoffers sexspeeltjes maken. Leuk is het niet altijd, maar het zorgt wel voor een extra dimensie.

Doorheen de game dien je upgrades te verdienen waarmee je jezelf, je team of je wapen kunt opwaarderen. Die upgrades blijken allemaal wel nuttig - langer sprinten, meer kogels in je magazijn proppen - maar voegen zelden een revolutionair aspect aan de game toe. Zelf speelden we meer dan de helft van de titel zonder problemen met de basisuitrusting, al was dat omdat we niet doorhadden dat je iets kon opwaarderen. Het multiplayerluik is veruit de beste manier om deze titel te spelen, gezien het zorgvuldig plannen van een aanval de meeste voldoening geeft. Je AI-team in single player neemt nooit echt initiatief en erg goed kunnen deze militairen nu ook niet overweg met hun wapen. We zeggen niet dat teamgenoten van vlees en bloed beter zijn, maar gelukkig laten zij je regelmatig lachen omdat er al eens iets mis kan lopen - al dan niet opzettelijk.

Conclusie
Tom Clancy’s: Ghost Recon Wildlands weet uit te pakken met een fantastische setting in een gigantische map waar er ontzettend veel in te doen valt. Jammer genoeg is dat geen zekerheid op een even diverse titel gezien hij na verloop van tijd erg saai begint aan te voelen. Het spelen van de multiplayer is dan ook de beste manier om de game te spelen, gezien het spelplezier en het tactische element van de game daar het best tot hun recht komen. Zeker en vast de moeite waard, al mocht het hier en daar toch nog net iets beter uitgewerkt zijn.

7.5