Halo Wars 2 review

Written by Gamercc on . Posted in Xbox One

Eens om de zoveel jaar, wanneer de planeten op één lijn staan en het Wereldkampioenschap Voetbal eens niet door de Duitsers wordt gewonnen waagt een uitgever zich aan een real-time-strategy-titel op consoles. Deze keer is die eer gevallen aan Microsoft met de sequel van hun Halo Wars. Toepasselijk Halo Wars 2 gedoopt is deze tactische titel heel wat anders dan de shooter waarmee de franchise bekend is geworden, maar voor fans van de serie en van toppers in het genre - à la StarCraft of Medieval - is deze game simpelweg een heerlijk tijdverdrijf. Als je goed met de controls overweg kunt tenminste.

We wisten al langer dat het Halo-universum divers genoeg was en over voldoende ruimte beschikt om tal van andere genres een interessante setting te geven. De keuze voor zo’n RTS-titel is dan ook helemaal niet verwonderlijk, want door het nieuwe perspectief krijg je nu pas een besef van hoe de gigantische veldslagen er aan toe gaan. Hierbij is er ook een duidelijke Halo-laag over het hele recept gesmeerd, gezien je duidelijk de Banshees en Warthogs kunt herkennen temidden al het schietgeweld. Het verschil tussen de Spartans en Banished (een factie van de Covenant) houdt je aandacht er genoeg bij, zonder afbreuk te doen aan de fraaie mythologie die er rond de game hangt. De game leer je het best spelen via de single player-modus, die eigenlijk niet meer is dan een opstapje naar het multiplayerluik. Doorheen de campaign speel je zo’n 12 missies en zal je er niet veel langer dan acht uur aan spenderen. Hierbij moet je niet verwachten dat ontwikkelaar Creative Assembly het warm water opnieuw heeft uitgevonden, gezien je alle objectives wel een paar keer eerder gezien hebt in andere titels: van het bestoken van een vijandelijke basis tot het volhouden van een aantal waves met je teamgenoten.

Toch is er genoeg variatie aanwezig om je aandacht bij de les te houden en is ook de plot leuk genoeg om het allemaal nog eens te plaatsen ook. Centraal in het verhaal staat het UNSC-schip ‘Spirit of Fire’ en z’n bemanning waarmee je het opneemt tegen de vijandelijke Atriox. Die krijgsheer komt niet bijster veel voor in het verdere verloop van de game, maar z’n aanwezigheid blijft toch aanwezig in de talloze dialogen en cutscenes van je crew. Vooral de kwaliteit van de animaties in die cutscenes ligt torenhoog, al zijn de visuals over het algemeen bijster fraai vormgegeven. Een leuke setting met een leuk verhaal dus, maar hoe zit het met de gameplay? Wel, die hangt vooral samen met de controls die uiterst pittig blijken, op je Xbox One-console althans. In de eerste Halo Wars bleek dit al een serieus euvel, maar er is weinig aan verholpen om je game-ervaring nog wat leuker (en vooral makkelijker) te maken. Zo sterven je units nog altijd veel sneller dan je reflex-gewijs kunt ingrijpen om ze alsnog te redden, waardoor de precisie van een muis of de meerdere knoppen van een toetsenbord toch als een gemis aanvoelen.

Door het feit dat je dus rekening dient te houden met het gebrek aan snelheid en precisie zal je merken dat je voorzichtiger gaat spelen dan je normaliter zou doen. Het zorgvuldig plannen van het plaatsen van je bolides en units voelt dus meer aan als een potje schaak, wat het tactische element van deze titel uiteindelijk alleen maar ten goede komt. Daarbij moeten we wel een pluim op de hoed van Creative Assembly steken, gezien de ontwikkelaar op wonderlijke wijze de talloze inputs wist te implementeren in je controller (zo kan je door verschillende functies bladeren als je je trigger ingedrukt houdt). Eveneens een blunder die uiteindelijk nog een voordeel oplevert is het limiteren van de plaatsen waar je kunt bouwen. Hierdoor moet je je geen zorgen maken of een basis die je neerpoot dan wel tactisch blijkt of niet, het is de enige plaats waar je ‘m kunt zetten dus je kan sneller beslissingen nemen. Al had wat meer vrijheid hierin toch geen overbodige luxe geweest.

Technische mankementjes strooien regelmatig roet in het eten bij de single player (denk aan schermen die blijven laden, het beeld dat blijft haperen of het vastlopen van missies) maar in de multiplayer lijken die niet te bestaan. Het multiplayerluik is veruit het leukste om de game mee aan te vatten, gezien je daar over verschillende modi beschikt en je zo meer diverse potjes kunt spelen. Naast de standaard Deathmatch heb je ook Domination waarbij je verschillende punten dient te controleren. Daar komt de echte kracht van de RTS-titel naar boven gezien je planmatig aanvallen kunt uitvoeren, al ben je natuurlijk ook hier beperkt in het kiezen van de bouwplaatsen. Stronghold speelt op dat laatste in en laat je winnen als je de meeste bouwlocaties weet te veroveren - met ongelimiteerde resources. Blitz is een meer chaotische modus waarbij je een aantal kaarten krijgt die verschillende units kunnen oproepen. Deze zijn willekeurig waardoor je nooit weet welke units je nu kunt plaatsen, wat het variërende aspect - zeker in je eigen speelstijl - ten goede komt.

Conclusie
Halo Wars 2 is misschien wel een verschrikkelijk moeilijke titel om onder de knie te krijgen, maar wie weet door te bijten ontdekt er een fijne RTS-game in die - dankzij de prima setting en Halo-mythologie - visueel gezien nog eens erg leuk blijkt. De eigenlijke plot is het leukste aan een anders banale single player, al dient die vooral als opstapje naar het betere multiplayerluik. Technische haperingen zijn er en ook het limiteren van bouwzones mocht beter uitgewerkt worden, al zijn de verschillende modi dan weer een welgekomen feature. Veel ups en downs, maar voor liefhebbers van het genre zeker een aanrader!

8.0