Super Mario Odyssey review

Written by Gamercc on . Posted in Switch

Nintendo mocht wat ons betreft gerust al op z’n lauweren rusten als je kijkt wat ze in 2018 hebben uitgebracht. Niet alleen kwam hun fantastische Switch in de winkelrekken terecht, met de release van Zelda: Breath of the Wild leverden ze ook nog eens een absolute toptitel van jewelste af. Maar toch, Nintendo zou Nintendo niet zijn of ze doen er nog een schepje bovenop. Met Super Mario Odyssey krijgen we het zoveelste verhaal geserveerd met de Italiaanse loodgieter in de hoofdrol, maar dat de besnorde kerel ons na al die jaren nog weet te entertainen verdient enkele pluimen. Dat Nintendo ook geen standaard formule hanteert, maar steeds innovatieve ideeën uittest is al reden genoeg om aan te nemen dat Odyssey ook een van de topgames van dit jaar is.

Odyssey lijkt wel een eerbetoon aan de voorbije dertig jaren van Mario’s geschiedenis. Er zijn elementen van Mario 64 in terug te vinden, maar ook van de Sunshine-reeks. 3D-platformen wordt afgewisseld met retro 2D-stukken, zonder dat de game ooit een déjà-vu-gevoel ontlokt of ons laat voelen dat we het al enkele keren eerder gespeeld hebben. In Odyssey valt dat vooral te wijten aan een nieuw gameplay-element: Cappy. Cappy is eigenlijk niet meer dan de muts van Mario, maar blijkbaar beschikt z’n petje over een ziel en levert hij de hoofdmissie af van de game: z’n vriendinnetje Tiara redden die - toevallig - het kroontje van Peach is en die - eveneens toevallig - door Bowser zijn ontvoerd. Dezelfde succesformule dus, maar met zo’n twist gebracht dat het splinternieuw overkomt. Cappy’s kracht bestaat erin dat hij elk organisch wezen kan overnemen als je hem er naartoe gooit. Die gigantische T-rex die je daar ziet lopen? Gooi er met je pet naar en je strompelt zo als Mario-Rex doorheen de sublieme wereld.

Dat levert een heel aantal leuke puzzels en dito oplossingen op, gaande van het opstapelen van een aantal Goomba’s nadat je hen zelf als Goomba hebt weten overtuigen om je te helpen. Doorheen zestien werelden kan je zo heel wat leuke raadsels tegenkomen, maar ook andere eyecatchers. Zo brengen de gepixelde groene pijpen je naar een retro 2D-wereld van Super Mario Odyssey, waarin je doorheen kleine minilevels wordt geloodst om zo extra’s vrij te spelen. Van die extra’s zijn er trouwens een heleboel in Super Mario Odyssey, want zelfs al speel je de game helemaal uit, je zal nog tig uren in de titel kunnen investeren als je zowat alles probeert te verzamelen. Door Power Moon collectibles te verzamelen speel je niet alleen nieuwe outfits vrij, maar ook nieuwe werelden die dan weer tjokvol leuke puzzels zitten. Moeilijk zijn die puzzels eigenlijk nooit, net zoals de rest van de game. Boss fights zijn de meest pittige uitdaging, maar dat mag je gerust met een grove korrel zout nemen. En mocht je dan toch een keertje sterven, dan kan je met een luttele tien gouden munten herspawnen om het zo opnieuw te proberen.

Super Mario Odyssey is weer eens een schot in de roos van Nintendo. De game is qua verhaal en personages exact dezelfde zoals we die al een paar keren hebben mogen herkauwen, maar door de implementatie van een gloednieuw gameplay-element (je smijt de muts van Mario naar andere wezens om ze over te pakken) levert het weer eens een innovatieve titel op. Dat gecombineerd met de prachtige visuals en je hebt een uiterst heerlijke game waar je nog uren zoet mee zult zijn (zeker met alle collectibles die de moeite waard zijn).

Conclusie
Wolfenstein 2: The New Colossus is van eenzelfde niveau als z’n voorganger. Niet alleen ziet en klinkt deze fictieve wereld er – op zijn manier – fantastisch uit, hij speelt even fenomenaal dankzij het rijke arsenaal en de puike personages die je in het verhaal zult tegenkomen. Technisch gezien is de game bij momenten net iets te moeilijk en dragen kleine bugs daar nog eens aan toe, maar frustrerend zal de game nooit echt overkomen (of je moet al op het allerhoogste niveau spelen). Kortom: meer van dat!

10