Thief review

Written by Gamercc on . Posted in PS4

Het stealth-genre scheert deze afgelopen jaren enorm hoge toppen. Deus Ex, Dishonored, Hitman… Allemaal toppers binnenin het genre die op veel bijval konden rekenen bij het grote publiek. Het was dan ook te voorzien dat er in 2014 een game een greep ging doen naar de titel van stealthgame van het jaar, er waren dan ook enorm hoge verwachtingen verbonden aan de release van deze Thief. Maar heeft deze titel wel genoeg panache om op dat erepodium te belanden? Is deze titel het waard om in één adem met de eerder genoemde kleppers genoemd te worden? Nou, eigenlijk niet.

Deze titel afschrijven hoef je echter niet meteen te doen, gezien hij tal van positieve punten in z’n mars heeft. Toch kan je echter niet onderuit aan het grootste hekelpunt, namelijk de protagonist van het verhaal zelf: Garett. Garett is geen meesterdief zoals je die uit tal van voorgaande games kent, hij is een kruimeldief die zowat alles in z’n zakken steekt dat niet vasthangt- of zit. Op zich een leuke opzet en een nieuw perspectief, maar de povere voice acting gecombineerd met z’n gevoelloze persoonlijkheid maken van hem een van de meest verschrikkelijke hoofdrolspelers ooit.

Even pover is ook de melee combat in de game. Wanneer je door een vijand wordt ontdekt is simpelweg de bedoeling om z’n aanvallen te ontwijken en ze te counteren. Dit is enorm repetitief en vooral aartsmoeilijk als je een tweede vijand moet bekampen. Dat zorgt er dus voor dat je deze koste wat kost wil vermijden, een opzet dat uiteraard perfect binnenin het plaatje van stealth-gameplay past. Dat laatste is makkelijker gezegd dan gedaan, gezien ongezien doorheen de game komen een uiterst lastig karwei is. Dat is echter geen minpunt, gezien dit het spelplezier alleen maar ten goede komt.

Grafisch gezien scoort deze game ook goed. De schaduwen waarin je het vaakst vertoeft zijn bijster mooi gedepikeerd, alsook alle ruimtes en achtergronden. De belichting zorgt voor fraaie momenten in de game en zorgt ervoor dat je echt meeleeft in het moment. Het is dan ook jammer dat de povere AI van de vijanden wat roet in het eten strooit, gezien ze soms op een dwaze manier op je provocaties of afleidingen reageren. In het algemeen stoort dat echter niet, gezien deze game z’n vijanden wél laat reageren op lijken die open straten sieren en dergelijke. Iets wat daar in schril contrast tegenover staat is Garett’s geheime kracht: de swoop ability.

Die geheime kracht stelt je in staat om onzichtbaar enkele meters naar voor te dashen, ideaal om weg te vluchten van vijanden die je bijna gaan ontdekken of van schaduw naar schaduw te springen. Dat zorgt voor enkele leuke momenten in de titel en maken het enorm leuk om met onze koele protagonist rond te bewegen doorheen The City. Zoals gezegd ziet die stad er enorm fraai uit, alleen is het niet bijster leuk om doorheen de stad te waden. De reden daarvoor is de mengelmoes van kleine straten die er een waar labyrint van maken, iets wat nog erger wordt gemaakt door de ellenlange laadschermen en het feit dat heel wat kruispunten op elkaar lijken.

Conclusie
Hoewel Thief met een ijzersterke stealth-gameplay weet uit te pakken, blijkt dat niet genoeg te zijn om deze titel naar een hoge score te tillen. Protagonist Garett is namelijk niet de leukste kerel om doorheen The City te navigeren, iets dat trouwens makkelijker gezegd is dan gedaan. De fijne graphics kunnen dat groot euvel ietwat verhelpen, maar zijn dan weer niet goed genoeg om dat ook te doen voor de povere AI en de slechte melee.

6.8