Crash Bandicoot N. Sane Trilogy review

Written by Gamercc on . Posted in PS4

Crash Bandicoot is niet louter verantwoordelijk voor een van mijn eerste ervaringen met videogames, het was ook mijn eerste keer dat ik van het zoete nectar van de gamenight heb mogen proeven. Lang na slaaptijd speelde ik op een zwoele zomernacht nog altijd met Crash en kornuiten, om dan om 5 uur ’s nachts tot het besef te komen dat we nog niets hadden opgeslagen en dat die memory card dan ook nog eens overvol bleek. Onze oplossing? Blijven doorspelen tot 10 uur om daarna naar de winkel te spurten om onze PlayStation van zo’n geheugenkaart te voorzien. En na enkele uren slaap gewoon verder te spelen natuurlijk. Zo'n 20 jaar later zijn we die eerste nacht niet vergeten, integendeel, we hebben er met deze trilogie enkele nieuwe op onze teller mogen toevoegen.

Jarenlang ging Crash Bandicoot als fiere PlayStation-mascotte door het leven. Z’n drie eerste games (met Warped als absolute smaakmaker) waren regelrechte hits en met Crash Bash en Crash Team Racing bewees de roodharige buideldas dat ‘ie ook als niet-platformer z’n mannetje kon staan. Maar na enkele vette jaren bleek het vlees van de soep en kwam de ronddraaiende mascotte enkel in B-titels opdaveren. Zo’n 15 jaar later krijgt het Naughty Dog-product de make-over die hij verdient door Vicarious Visions en kunnen we gepast afscheid nemen van Crash. …of net een heropleving van de serie vieren. Deze trilogie omvat de eerste drie delen van de franchise en dus krijg je Crash Bandicoot, Cortex Strikes Back en Warped voor de prijs van één. De titels zijn stuk voor stuk geremastered, maar daarbij hoef je niet te denken dat er louter wat textures zijn aangepast of er wat met het licht is gespeeld. Vicarious Visions heeft ieder detail uiterst precies opgelapt waardoor de titel gerust kan concurreren met huidige games. De titel ademt nog meer kleur uit en oogt prachtig met bruisende effecten.

De visuele upgrade heeft ook z’n weerslag op de gameplay zelf. Vijanden die je in de eerste versie moeilijk kon voorspellen laten nu duidelijk merken hoe ze je neer willen meppen. Gedaan zijn dus de dagen dat je een belachelijke dood op het spel kon steken, gezien ze geheel je eigen fout zijn. Visueel gezien blijven de games erg trouw aan het bronmateriaal, audiogewijs worden er hier en daar wat artistieke vrijheden genomen. Dat wil zeggen dat heel wat nummers bekend in de oren gaan klinken, al zijn er ook een pak nieuwe titels bij die gelukkig heel goed in het thema van de game blijven. De visuele upgrade is duidelijk te merken in iedere titel, al is de eerste - Crash Bandicoot - misschien wel de minste game van de drie. Logisch ook: Crash was in die game nog beperkt qua mogelijkheden en dat zorgt voor een quasi repetitieve ervaring gezien je niet veel meer hoeft te doen dan platformen. Voor nieuwkomers is het een ideale manier om te zien op welke fundamenten de serie is ontstaan, maar ook voor veteranen is er met de nostalgische factor en de implementatie van time trials genoeg te doen.

Cortex Strikes Back is dan weer een heerlijke mix tussen al dan niet pittig platformen en een gevarieerd spelverloop. De game gooit geheime levels in de mix, death routes en extra gems om de levensduur zo lang mogelijk te rekken. Hier is vooral de visuele upgrade erg duidelijk, wat het de meest complete game van de drie maakt. Warped is eveneens een fraaie game geworden, maar de moeilijkheidsgraad ligt een pak lager dan de tweede titel. Hierdoor is het duidelijk dat de game toen op een breder publiek mikte, maar ook bij de levels zelf wordt er steevast naar variatie gezocht. Zo moet je niet louter platformen, maar ook racen, vliegen en varen. Ook Crash zelf beschikt over een uitgebreider arsenaal qua aanvallen, gezien je nu kan dubbeljumpen, wumpa-fruit afvuren en blijven spinnen. Qua extra’s heeft Vicarious Visions zoveel mogelijk proberen toevoegen, want nu kan je ook met zus Coco de Crash-games tackelen.

Conclusie
De N. Sane-trilogie zou als typevoorbeeld moeten dienen voor ontwikkelaars die games remasteren. Nooit wordt er voor de makkelijkste weg gekozen gezien het visuele aspect laat merken dat de drie games weer helemaal opnieuw zijn opgebouwd naar de huidige norm. Nog nooit heeft een Crash-game er zo goed uitgezien en dat zorgt ook voor heel wat voordelen in de gameplay zelf. Niet alle games zijn even goed als de andere - Cortex Strikes Back is veruit de leukste - maar in elke game kan je wel een paar aspecten vinden om ‘m toch te spelen - al is het maar om het heerlijke nostalgische gevoel terug boven te halen. Drie games voor de prijs van één, en elk van de drie is gerust een 8.0 waard.

8.0