Injustice 2 review

Written by Gamercc on . Posted in PS4

Als volleerde fighting game-aficionados en DC-fanboys kregen we vijf jaar geleden natte dromen bij de aankondiging van Injustice: Gods Among Us. Als Batman de Kryptoniaanse hersenen proberen inslaan van Superman en met Flash tientallen slagen per seconde uitdelen aan de Joker, op papier leek het een match made in heaven. Niet enkel op papier, want de eigenlijke game was best wel te pruimen. Lang niet alles was geslaagd – zo was het ‘wat als’-verhaal in de campaign ietwat ondermaats – maar na er ettelijke uren op gesleten te hebben bleven we met een uiterst fijne nasmaak achter. Injustice 2 probeert diezelfde smaak opnieuw te pakken te krijgen, maar trekt deze keer voluit de kaart van het hoofdgerecht. Het eindresultaat? Een driegangenmenu waar je je duimen en vingers bij aflekt.

Injustice 2 bewaart de pluspunten van de eerste titel en verbeterd ze met kleine details of grote aanpassingen. Vooral qua gameplay is de titel nog sneller geworden, nog soepeler, nog beter. In de eerste titel waren de omgevingsaanvallen (waarbij je bijvoorbeeld de Batmobile in de Batcave doorheen het level kunt laten rijden) meer uitzondering dan regel, nu zitten de levels tjokvol geheimen, van gigantische krokodillen tot auto’s. Eenzelfde trend zien we bij de super moves die ook hier nog beter zijn uitgewerkt. Onze favoriet? Flash die doorheen de tijd reist om je tegenstander van een dinosaurus te kloppen. Visueel erg fraai, maar ook gameplay-gewijs is de game serieus opgekalefaterd. Je meter waarmee je die super moves in gang steekt kan je gebruiken om aanvallen te tweaken (en zo sterker te maken), maar ook om onblockbare moves te, euh, blocken. De game heeft ook aan tempo gewonnen, gezien de actie niet alleen sneller over het scherm fladdert en je ook zelf makkelijker zult kunnen ageren op je tegenstander. Dat laatste hangt vooral af van het personage waar je je goed bij voelt, want het roster in Injustice is zowel uitgebreid op het vlak van aantal personages, maar ook op het vlak van aantal vechtstijlen.

Aan ieder soort gamer is er gedacht door bepaalde specialisaties in personages te proppen, of meer globale vechters te maken waar vrijwel iedereen makkelijk mee overweg zal kunnen. Deadshot is zo bijvoorbeeld meer te vinden voor ranged attacks, terwijl Black Canary technisch kunnen vereist en Gorilla Grodd het fysieke, close-combat werk prefereert. Erg fraai allemaal, maar ook met een miniem minpuntje: de campaign vereist dat je met ieder personage speelt, waardoor het enerzijds wel handig is om te proeven van ieder personage, maar dat je al snel minder makkelijk aanvallen kunt uitvoeren met bepaalde personages als je liever met één bepaald type speelt. Het is namelijk zo dat ieder personage over een verschillende moveset beschikt, en dat zelfs bepaalde knoppen niet congrueren met die van een ander personage. Je moet dus constant alles opnieuw leren, en van zodra je het dan ietwat onder de knie hebt moet je verplicht naar een ander personage switchen. Nee, dan liever het verbeterde combosysteem dat je nu toelaat om iedere klap over te laten gaan in een volgende. Vrijwel iedere move kan je zo in een volgende laten overgaan waardoor de combo-specialisten ongetwijfeld hun hart kunnen ophalen in deze game. Hiermee is het een van de meest soepele vechtgames die we ooit gespeeld hebben, want de combo’s beperken zich niet louter tot de standaard-moves van je personage, maar ook bij je omgeving en super moves.

Al die vechttechnieken kan je in tal van modi uitvoeren, met stip op één de campaign. Zoals gezegd hadden we daar reeds één minpuntje aangehaald, maar de eigenlijke plot zelf verdient ook geen goede punten. Het is fijn om te zien dat er moeite is gedaan om de hele cast door elkaar te schudden, maar van zodra superhelden hun etische codes aan de kant schuiven en beginnen samenwerken met moordenaars of dulden dat onschuldigen vermoord worden, dan strookt dat niet met de mythos van dat personage. Maar we steken dan wel het hoogst mogelijk aantal pluimen op de hoed van de visuals, gezien die werkelijk fe-no-me-naal zijn. De ultrarealistische cutscenes zien er geweldig fraai uit, en alle gevechten – niet alleen in deze modus – ogen even mooi. Een andere modus is het geweldige Multiverse. Hierin kan je dagelijks gevechten aangaan tegen of met andere spelers om zo betere gear te vinden voor je personage(s). Niet louter cosmetisch, maar ook stukken die je technieken bijschaven of je een voordeel geven in de eigenlijke game.

Het cosmetische aspect is veruit een van de leukste dingen, gezien je zo je eigen held kunt uitdossen in kleuren waar je hem nooit zag, of pantserstukken die hun reeds bestaande armor nog cooler maken. Wie goed scoort in de missies van het Multiverse krijgt loot crates waarmee je tal van goodies kunt vrijspelen zoals extra moves of zeldzame pantserstukken. Je leest het misschien door de lijnen, maar de game zit boordevol content. Dat kan misschien averechts werken voor de gamers die nieuw zijn in het genre, gezien die hoogstwaarschijnlijk niet weten waar eerst te kijken, maar de game houdt je genoeg bij het handje vast om je doorheen alles te loodsen zonder al te veel kleerscheuren. Het online multiplayerluik is de beste manier om je skills te testen en deze keer zal vrijwel niemand z’n verlies op lag of slechte servers kunnen steken. Technische mankementen vielen vrijwel nooit voor en lang moesten we nooit wachten op een potje.

Conclusie
Injustice 2 distilleerde alle goede elementen uit de eerste titel en verfijnde ze tot een heerlijke titel waar vechtgame-liefhebbers uren zoet mee zullen zijn. Ook hier is de campaign een valse noot op een anders perfecte titel, maar de fantastische cutscenes en visuals maken dat euvel meer dan goed. De implementatie van de Multiverse-modus bleek een gouden zet, net zoals het updaten van het tempo en de skill moves van ieder personage. We zijn alvast benieuwd naar het antwoord van Marvel!

9.0