For Honor review

Written by Gamercc on . Posted in PS4

Op het eerste zicht lijkt For Honor een zoveelste third-person-actiegame, maar dan met de nadruk op melee-combat. Een actietitel is de game zeker en vast, maar de zoveelste? Daar kunnen we het niet mee eens zijn. For Honor lijkt een titel waar je snel mee aan de slag kunt gaan - en dat is ‘m ook - maar de onderliggende theorie en techniek onder de knie krijgen zal uren van je tijd vergen. Maak je dus klaar om aan de slag te gaan met vikingen, samurais en ridders die niets liever doen dan elkaars kop eraf hakken om de meest bloederige manier. En je zou ervan verschieten op hoeveel verschillende manieren je dat bloederig tafereeltje kan bewerkstelligen.

Geen makkelijke game dus, al doet de game er alles aan om je aan het complexe en de ietwat pittige moeilijkheidsgraad te laten wennen. De offline modi zijn daar ideaal voor, gezien het niveau online al met de bèta indachtig erg hoog ligt. De eigenlijke campaign telt zo’n 3 hoofdstukken voor iedere factie en is eigenlijk een handig trucje om de verschillende facties en klassen voor te stellen. Zo zal je bij het spelen van het verhaal de krachten en zwaktes van elke held ontdekken, en meteen ook welke nauw aansluit bij je favoriete speelstijl. Zo is de Peacekeeper bij de ridders ideaal om je vijanden te raken en ze rustig te laten uitbloeden, terwijl de Berserker het dan vooral moet hebben van brute kracht. Die laatste is misschien wel beresterk, maar erg traag en lomp. Een schril contrast met de snelle Orochi, die misschien zwakkere slagen toedient, maar sneller kan counteren en ontwijken. De verhaalmodus zelf is niet bijster lang (je bent er zo’n 5 à 8 uur mee zoet) of erg vernieuwend, maar de boss fights zitten leuk in elkaar en bepaalde scripted events zien er simpelweg vet uit. Zo is het belegeren van een kasteel onder een regen van pijlen een heerlijke ervaring en hadden we - toegegeven - een klein beetje schrik toen we een wilde olifant op ons af zagen stormen. Maar de plot? Dat is niet de sterkte van For Honor.

Die eer is wel weggelegd voor de eigenlijke gameplay. Wanneer je een tegenstander bekampt begin je te duelleren en kan je op tal van manieren aanvallen counteren, doden en parry-en en zelf lichte of zware aanvallen uitvoeren, je tegenstander weggooien en verlammen of zelfs executeren met objecten uit de omgeving. Het vergt enorm veel precisie en reflexen om elke aanval te ontwijken, maar de game biedt genoeg mogelijkheden om ieder nakend verlies om te vormen naar eentje waarbij je (of je tegenstander) alsnog de winnaar kan worden. Zelfs in scenarios waarbij je het moet opnemen tegen twee of meerdere tegenstanders, al is dat wel heel veel makkelijker geschreven dan gedaan. Voor wie niet genoeg ervaring heeft opgedaan met de verhaalmodus zijn er nog verschillende tutorials die tal van verschillende combat-aspecten uit de doeken doen.

Veruit het leukste deel van de game is het multiplayerluik, gezien je tegenstanders daarop uiterst onvoorspelbaar zijn en de potjes van hilarisch tot enorm spannend kunnen variëren. Die potjes speel je in verschillende modi, waaronder 1v1 en 2v2 Duels, maar ook de grotere 4v4 Dominion, Elimination en Skirmish-modi. De eerste twee vergen het absolute beste van je kunnen en je haalt er ook het meeste voldoening uit als je een tegenstander weet in te maken of nipt weet te winnen. De andere modi zijn vaak ietwat chaotischer en vooral frustrerend als je team niet samenwerkt. Wie alleen op avontuur gaat krijgt vaak het deksel op de neus, al is er ook een Revenge-buff als je te vaak als team het onderspit delft. Hierbij kan je meer schade incasseren en uitdelen, wat het dan weer een pak eerlijker maakt als je nieuw bent in het spel. Soms gooien wat technische mankementen wat roet in het eten, maar die bleken vooral bij de launch van de game de kop op te steken. Het joinen van matches die reeds bezig waren is echter wel schering en inslag wat een negatieve invloed kan hebben op je win/loss-ratio.

Wie de game speelt zal al snel merken dat sommige helden er een pak cooler uitzien dan de vanille-personages waar je in het begin over beschikt. Reden daarvoor is het in-game geld, Steel, dat je op tal van vlakken weet te verdienen. Zo krijg je een aantal stuks als je een match weet te winnen, en hangt het aantal Steel in Duel-matches af van hoe je je tegenstander weet om te leggen. De extra’s variëren van 300 tot zo’n 15.000 Steel, wat niet erg veel lijkt tot je beseft dat je maar zo’n 10 à 20 stuks per potje verdient. Het voltooien van wekelijkse contracten - of vallen voor de charmes van de microtransacties - is dan ook een absolute must als je wat extra fraai op het slagveld wilt palaveren.

Conclusie
For Honor is veruit een van de meest complexe games van het afgelopen decennium op het vlak van gameplay. Dat hoeft je zeker niet af te schrikken gezien de game je zowel in alle modi en aan de hand van tutorials alles uit de doeken probeert te doen. De combat zit snor, maar blijft doorheen de hele titel erg pittig, zeker op het multiplayervlak. For Honor doet z’n best om het allemaal even eerlijk te houden, wat we ten zeerste appreciëren, zeker als absolute leek. Toch mocht er gerust ook meer aandacht zijn uitgegaan naar de eigenlijke plot van de campaign, gezien die flinterdun bleek maar over genoeg leuke momenten beschikt om je aan het scherm gekluisterd te houden.

8.0