Wolfenstein 2: The New Colossus review

Written by Gamercc on . Posted in PC

Je hebt zo van die games die in het collectieve geheugen gegrift staan. Pacman is er uiteraard zo een van, Minecraft ook, maar met Wolfenstein kan je zeker ook van een klassieker spelen. Zelfs personen die nog nooit een controller in de hand hebben gehad, hebben al ooit van het bestaan van die illustere titel gehoord. Met zo’n fundamenten die boven het hoofd hangen, zou je denken dat menig ontwikkelaar bezwijkt onder de druk – wat in het verleden al enkele keren is gebeurd (we kijken naar jou, Duke Nukem). Maar toen Wolfenstein: The New Order enkele jaren geleden heel wat potten wist te breken, wisten we meteen ook dat het vervolg op die titel eveneens een schot in de roos ging zijn. En kijk, met Wolfenstein 2: The New Colossus krijgen we weer een toptitel van jewelste geserveerd die, ondanks z’n gruwelijke setting, ons helemaal wild kon maken.

Net als in de vorige titel speel je de game in de huid van BJ Blazkowicz, een held die zich een weg doorheen een fictieve sci-fi wereld uit 1961 moet loodsen, gevuld met racisme en gratuit geweld. De game presenteert namelijk een realiteit waarin de nazis de Tweede Wereldoorlog wel hadden gewonnen, en laat je met een picobello geschreven script en dito atmosfeer voelen hoe walgelijk het zou zijn om in die wereld rond te lopen. De sterke teksten zijn vooral te wijten aan de uitstekende cast die elk misschien een stereotiep uitbeelden, maar nooit simpel overkomen. Rebellenleider Grace schroomt de harde beslissingen niet, maar heeft een uiterst menselijke kant waardoor je alleen maar medelijden kunt hebben met haar in die positie. Super Spesh zorgt voor de komische noot met z’n complottheorieën, maar draagt een verleden met zich mee waardoor je ‘m niet zomaar aan de kant zou schuiven. Ook aan de andere kant kan Wolfenstein rekenen op uiterst sterke personages. Antagonist General Engel is misschien wel de meest sadistische schurk die we al ooit in een videogame hebben gezien en weet dat op zo’n manier te verpakken dat we als gamer eenzelfde haat jegenst de schurken voelen als BJ zelf.

Je een weg doorheen de game hakken duurt zo’n veertien uur, maar in die tijd zul je er wel een rollercoaster van jewelste hebben opzitten wat betreft de gameplay. De game speelt uiterst soepel en ziet er – ondanks al de gruwel – fantastisch uit. Vooral de manier waarop de nazis het uitkermen van de pijn op basis van waar je ze hebt neergeschoten levert na enkele uren spelen nog altijd evenveel voldoening op als de eerste keer. De verschillende melee-animaties zijn even brutaal, waardoor we geregeld onze speelstijl afwisselden zodat we niets fraais zouden missen. Je kan de game op die manier aanvatten, maar je kan er ook een tactisch element in proppen door heel wat stukken in stealth aan te pakken. Nazi-officieren uitschakelen vooraleer ze troepen kunnen verwittigen is zo’n manier om je van een gigantisch vuurgevecht te verlossen, al is dat laatste bij momenten net de leukste manier om de game te spelen.

Dat is vooral te danken aan het geweldige arsenaal dat je tot je beschikking hebt. Niet alleen is de verscheidenheid in wapens groot, je kan elk wapen ook nog eens aanpassen naar eigen smaak. Bovendien heb je ook in deze titel de mogelijkheid om eender welk wapen te dual-wielden, iets waarbij je aim misschien minder is, maar waardoor je vuurkracht wel wordt verdubbeld. Doorheen de titel kan je ook nog eens upgrade kits vinden waarmee je je wapen nog wat extra krachten geeft, maar die kits zijn beperkt, dus uiterst precair uitkiezen welk wapen je juist aanpast is een hachelijke taak. Dat laatste kan trouwens gezegd worden over de hele game zelf. De moeilijkheisgraad ligt vrij hoog (op het hoogte niveau is de game voor ons zelfs onmogelijk om uit te spelen), al ligt dat vaak ook aan het soms povere level design. Vaak weet je niet door wat je juist bent neergemaaid, of kom je vast te zitten door onzichtbare obstakels waarna je een makkelijk doelwit bent voor je tegenstander.

Visueel gezien is gelukkig alles wel even perfect, gezien het grauwe New York en New Orleans perfect visualiseren hoe beide steden er zouden uitzien onder een Nazi-bewind. Het is geen schoon zicht, maar toch liepen we er verwonderd rond te lopen, en verkenden we graag iedere krocht om zo meer te weten over de vijanden die we bekampen. In zulke collectibles lezen we meer over de menselijke kant van de nazis, al word je snel erna weer op de feiten gedrukt als je een conversatie tussen een KKK-lid en zo’n nazi afluistert. Wie denkt dat de game er na die veertien uur opzit heeft het aan het foute eind, gezien er tal van post-game content voorhanden is om een lang vervolg te breidelen aan de titel. Zo zijn er huurmoordenaar-missies die weer wat upgrades vrijspelen, maar is er ook de manier om de game te herspelen als je een andere keuze had gemaakt in de eerste titel. Spoilergewijs gaan we niet verder in op die keuze, maar dat het de moeite waard is om de game daarvoor te herspelen? Dat zeker.

Conclusie
Wolfenstein 2: The New Colossus is van eenzelfde niveau als z’n voorganger. Niet alleen ziet en klinkt deze fictieve wereld er – op zijn manier – fantastisch uit, hij speelt even fenomenaal dankzij het rijke arsenaal en de puike personages die je in het verhaal zult tegenkomen. Technisch gezien is de game bij momenten net iets te moeilijk en dragen kleine bugs daar nog eens aan toe, maar frustrerend zal de game nooit echt overkomen (of je moet al op het allerhoogste niveau spelen). Kortom: meer van dat!

9.0