Mass Effect: Andromeda review

Written by Gamercc on . Posted in PC

De originele Mass Effect-trilogie heeft bij menig gamer een speciaal plekje in het hart. De franchise was op talloze vlakken revolutionair te noemen en vooral de intrinsieke keuzes die je diende te maken zinderden nog lang na, zelfs al hadden we de game al enkele maanden niet meer gespeeld. Een mogelijk vervolg op de serie was dan ook een natte droom, dus toen Mass Effect: Andromeda werd aangekondigd konden we met onze vreugde geen blijf. En na tig uren rondcruisen op de Tempest met onze protagonist van dienst, Ryder, zijn we van één ding zeker: Mass Effect blijft een heerlijke serie. Maar helaas ook van een tweede ding: Andromeda is zelden zo goed als z’n voorganger.

In Mass Effect: Andromeda staan de capriolen van kapitein (ofte Pathfinder) Ryder centraal. Dit personage kan je naar goede Mass Effect-gewoonte uitdossen zoals je wil en is doorheen de hele titel uiterst fraai uitgewerkt en leuk om mee te spelen. Qua character development is de game niet de beste van de serie en krijg je slechts zelden andere dialoogopties dan een heel fars antwoord of eentje waar hij/zij zowaar aan zichzelf twijfelt. Echt uiteenlopende keuzes zoals vorige titels zal je hier niet vinden, en dat is niet alleen in de dialogen zichtbaar. Slechts zelden zal je een keuze moeten maken die een rechtstreekse invloed hebben op het verdere relaas van de game, zowel op korte als lange termijn. En dat is jammer, want wanneer we het einde bereikten ondervonden we dat het spel zich in een vooraf uitgestippeld scenario ontrolde, waardoor het einde voor iedere Andromeda-gamer min of meer hetzelfde zal zijn.

Hoewel ontwikkelaar BioWare ons in deze Andromeda zo’n tweeënhalf lichtjaar verder in het universum stuur is er qua nieuwe rassen niet veel nieuws op te merken in deze Andromeda. Slechts twee nieuwe rassen steken de kop op en het merendeel van je crew zijn dezelfde types zoals je ze uit eerdere Mass Effect-games kent. Hiertussen zijn er geen echt memorabele persoonlijkheden op te merken, waardoor het - net zoals in de dialogen - zowat de middenmoot blijft. Sterker zelfs: erg innovatief is BioWare niet omgesprongen met de personages, op één toevoeging na dan. Het romancen van je team en NPC’s is ook hier omnipresent, in die mate zelfs dat er heuse pornoscenes op je scherm komen als je succesvol bent in je dialogen. Iets waar gerust iets minder aandacht naar uit mocht gaan.

Waar heel wat meer aandacht naar uit mocht gaan is de techniciteit van de game. Technische mankementen steken geregeld de kop op, vooral in de animaties van gezichten en de manier van lopen. Deze ogen vaak belachelijk en halen het inlevingsaspect van de titel neer. Ondermaats, net zoals de frame drops die veelvuldig voorvallen als je maar al te snel doorheen de titel vliegt. Gelukkig is er genoeg te doen in Mass Effect om zulke minpunten te verdoezelen, met stip op één het verkennen van de vele planeten. Deze zien er visueel uit om bij te likkebaarden en beschikken elk over een aparte sfeer, van een verlaten woestenij tot een bevroren planeet waar je door de koude temperaturen slechts enkele momenten op kunt rondlopen. Dankzij de Nomad-bolide kan je zulke planeten in sneltempo verkennen en dat vehikel laat meteen zien dat er qua gameplay heel wat is opgekalefaterd ten opzichte van vorige games. De auto kan over obstakels springen en steile bergen beklimmen, maar ook vijanden verpletteren waarna je uit kan stappen om de overblijvers neer te maaien.

Dat neermaaien is nog beter uitgewerkt dan vorige Mass Effect-games, gezien je mobieler bent dan ooit. Ryder kan sneller reageren en springt met zijn/haar jump-jet over tal van obstakels waardoor het tempo verschroeiend hoog kan liggen, zonder dat het ooit te moeilijk wordt om het overzicht te bewaren. Het verschalken van de pittige AI voelt nu nog leuker aan en wordt slechts zelden onderuit gehaald door het automatische coversysteem, al went ook dat na verloop van tijd. Ook in Andromeda heb je een aantal skill trees, maar de game laat je meer experimenteren en dwingt je niet in één bepaalde klasse. Hierdoor kan je gerust punten investeren in bepaalde skills om ze - als je ze toch niet leuk blijkt te vinden - daarna ergens anders voor te gebruiken. Tijdens gevechten zelf kan je je skills aanpassen als ze niet handig zijn, iets wat gerust ook had gemogen met de wapens aangezien je die niet kunt switchen.

Qua gameplay is er ook plaats voorzien voor een aantal puzzels, maar die zijn slecht zelden van de kwaliteit van andere RPG’s. Innovatief zijn ze niet - integendeel, een Sudoku-kloon is een goede beschrijving - maar zijn af en toe een welgekomen variant voor het duo verkennen-vermoorden. Ook de AI zijn van eenzelfde middenmoot als die puzzels en de dialogen, gezien ze slechts zelden initiatief nemen in een gevecht. We snappen dat je als leider tactische beslissingen moet maken, maar dat zorgt ervoor dat het lijkt alsof je ieder gevecht helemaal alleen moet aanvatten. Beter is dan ook de multiplayermodus waarbij je waves in co-op dient te voltooien aangezien je daar wel als team kunt samenwerken. Het uitvoeren van combos en snel objectives voltooien is daar de bedoeling en dat zorgt voor een van de meest leuke momenten in Mass Effect Andromeda. Het is dan ook jammer dat zulke zenuwslopende en leuke momenten slechts zelden aanwezig zijn in het hoofdverhaal.

Conclusie
Mass Effect: Andromeda lijkt op ieder vlak zowat naar middelmatigheid te streven. De dialogen zijn leuk, maar niet uitgewerkt genoeg als je naar z’n voorganger kijkt. De gameplay zit goed in elkaar, maar de AI en het coversysteem halen dat pluspunt ietwat naar beneden. De planeten ogen fraai, maar worden onderuit gehaald door de technische mankementen van de titel. Toch sloten we de game af met overwegend positieve gevoelens - al was het maar door het fijne multiplayerluik - maar eenzelfde gevoel als na Mass Effect 3? Daarvoor bleven we wat te veel op onze honger zitten.

7.5