Killing Floor 2 review

Written by Gamercc on . Posted in PC

Killing Floor 2 is op ieder vlak over the top. Qua visuals, audio en gameplay is de game veruit eentje die plezier hoog in het vaandel draagt, veel hoger dan pakweg afwisseling en variatie. De meeste settings, vijanden en dialogen heb je wel -tig keren gehoord in tal van zombiefilms en -games, al is dat voor een keer geen domper op de feestvreugde. De game is blij met z’n status als tussendoortje en neemt daar ook genoegen mee. Minder genoegen nemen wij daar echter mee. De game is inderdaad erg leuk voor enkele uren, maar wanneer we zoeken naar iets meer diepgang of afwisselingen kregen we het deksel nogal hard op de neus. Al is de muziek wel wreed goed.

Wie Killing Floor 2 slechts enkele uurtjes speelt zal het echt leuke spelmechanisme van de game niet ontdekken. Dat is een fout van de titel zelf, gezien de tien klassen waar je uit kunt kiezen slechts echt tot hun recht komen als je er enkele uren in investeert. Zo speelt de Field Medic na verloop van tijd zijn nieuwe skills vrij, skills waarmee hij helende darts naar teamgenoten kan schieten of zichzelf kan genezen terwijl hij teamgenoten uit de nood redt. Een andere klasse speelt dan weer dynamiet en C4 vrij waarmee je grote hordes zombies tegen de grond kunt krijgen in sneltempo. Maar zoals gezegd, dat maak je slechts allemaal mee als je enkele uren met die klassen speelt. Daardoor kan het dus voorvallen dat je enkele uren in een personage steekt die dan uiteindelijk toch niet is waar je mee wou spelen. Testen hoe een ander personage aanvoelt als die over z’n uiteindelijke skills beschikt gaat niet, dus dan moet je weer in het ongewisse springen en enkele uren in zee gaan met een nieuwe klasse.

Tijdsverlies is het echter nooit, want de game is leuk genoeg om te blijven doorspelen met eender welke klasse. Geld dat je verdient in de rondes zelf kun je investeren in nieuwe en betere wapens, waarmee je dan nog meer rondes kunt doorworstelen. Je kan het zo’n beetje vergelijken met de Zombie-modus van Call of Duty, maar dan wel eentje die puur gebaseerd is op het feit van hoe lang je de hordes kunt overmeesteren. Het feit dat je over slechts een beperkt aantal resources beschikt werkt het spelplezier in de hand, gezien je goed op je ammo en armor zult moeten letten omdat die naar latere rondes toe het verschil betekenen tussen winst en verlies. Een tactisch team dat goed samenhokt is dus een garantie op succes, al zijn het de matches waarbij de groep uit elkaar valt nog net intenser gezien er daar van alles kan mislopen.

Grafisch gezien is de titel niet de mooiste die we al hebben gezien, maar audiogewijs komt de game perfect tot z'n recht. Snoeiharde metal en rock knallen doorheen je boxen terwijl je zombies aan gorten schiet met granatenwerpers en zelfs een microwave gun, het is een heerlijk moment waarop je je zo overpowered voelt dat quasi niemand je iets kan maken. Dat kan zeker wel, want de verschillende zombies in de game beschikken zo elk over hun eigen skills. Naast het standaard kanonnenvoer heb je de onzichtbare Zeds, ontploffers, heksen en bruten met kettingzagen. Je hebt ze allemaal al eerder gezien, maar ze zorgen ook hier voor de nodige tactische verrassingen aangezien sommigen je in een hoekje dwingen waarna een andere zombie je defensie dan weer aan stukken kan rijten. Dat gebeurt ook letterlijk in de game bij de handvol boss fights. Elk van die zijn op hun manier episch verpakt, al zijn slechts twee echt de moeite waard (en ook meteen vrij pittig). Ook hier is communicatie met je team een absolute must, anders krijg je ze niet tegen de vlakte.

Er is nog een tweede modus aanwezig, Versus Survival, waarbij je het opneemt tegen andere games van vlees en bloed. Je wordt opgedeeld in twee teams, mensen en Zeds, waarbij die laatsten in de huid van een willekeurige zombie worden gepropt. Dat kan uitpakken in je voordeel als je een groter exemplaar krijgt toebedeeld, maar als je het als 'simpele' zombie moet opnemen tegen een tactisch team, dan sta je geen schijn van kans. Het is dan ook duidelijk de minste modus van de twee, al zorgt het hier en daar voor de nodige hilariteit als je het als zombie nog bijster lang weet te overleven.

Conclusie
Killing Floor 2 is misschien niet de meest uitgebreide zombieshooter die al ooit is verschenen, toch is het een enorm fijn tijdverdrijf. Er zijn inderdaad slechts twee modi, de verschillende zombies zijn niet bijster vernieuwend en ook het feit dat je heel wat tijd per klasse moet investeren alvorens je weet of ze wel leuk zijn om mee te spelen is een gebrek. De heerlijke soundtrack, de fijne gameplay, de over the top wapens en vooral het spelplezier zijn genoeg pluspunten om de game een kans te geven. Al is het maar als heerlijk tussendoortje.

7.5