Call of Duty: Infinite Warfare review

Written by Gamercc on . Posted in PC

Hedendaagse shooters zijn een interessant gegeven. Aan de ene kant van het spectrum heb je er die naar de basis teruggrijpen (Battlefield bijvoorbeeld), aan de andere kant heb je er die voluit de kaart van het futuristische trekken (Destiny, Battlefront). Call of Duty zat altijd zowat in het midden daarvan, maar is dit jaar voluit voor het futuristische aspect gegaan. Zelf zijn we er minder fan van (Modern Warfare 2 en Black Ops 2 waren veruit de beste in de franchise), al moeten we toegeven dat we ons met de titel van vorig jaar, Black Ops III ook goed hebben geamuseerd. De verwachtingen waren dus minder hoog gespannen als anders, dus zou de game die met gemak kunnen inlossen. Toch?

Het zal je niet verbazen dat de campaign van deze nieuwe Call of Duty in sé dezelfde is als degene die je de voorbije jaren hebt gespeeld. Van een bombastische openingsmissie ga je van set piece naar set piece, doorspekt met intensieve vuurgevechten en hier en daar wat stealth en voertuigen om het af te kruiden. Dat is ook deze keer niet anders, al is de setting dat uiteraard wel. De game speelt zich af in de toekomst waarbij de mensheid Mars heeft bevolkt als nieuwe thuisplaneet. Bij een nieuwe planeet horen ook nieuwe regels, al zijn die laatste nogal agressief opgelegd door de eigenlijke slechterik van het verhaal – de kerel heeft zelfs een litteken – Salen Kotch. Aan jou om – wat anders – die schurk tegen te houden. Oude wijn in nieuwe zakken dus, al zijn er uiteraard heel wat momenten die de game een frisse nasmaak geven.

Je speelt namelijk in de huid van kapitein Nick Reyes. Nick heeft naast een ruimteschip ook een hele crew tot z’n beschikking die de hele campaign een menselijke touch meegeven. Althans, menselijk, de leukste sidekick is een grappige robot die gepast en ongepast z’n mening geeft over alles wat er rond hem gebeurd. Dat er veel gebeurd met de crew is zeker, gezien een van de meest nieuwe gameplay-elementen het uitdossen en besturen van je ruimteschip is. Het voelt vreemd om te zeggen, maar een van de leukste momenten in deze Call of Duty was het besturen van dat schip in een van de intensieve dogfights in de ruimte. Daarbij moet je andere schepen en basissen platbombarderen en neerschieten. Een leuk contrast met de ietwat banalere vuurgevechten en de enorm fraaie stealthmissies.

De wapens hebben eveneens een futuristisch laagje gekregen. Vele hebben zo een secundair vuurmodus waardoor je het ene moment met een sniper vijanden van ver kunt neerleggen om het vervolgens om te bouwen tot een assault rifle. Een andere assault rifle kan je dan weer verbouwen tot twee akimbo pistolen. Ook je verbruiksvoorwerpen zijn erg futuristisch, met spin-achtige bommen die je vijanden actief opzoeken. Die wapens zijn ook in het multiplayerluik voorhanden, al voelen ze niet meteen erg bevreemdend aan voor de trouwe fans van de serie. Eigenlijk voelt de hele multiplayer hetzelfde aan als degene van vorig jaar (en stiekem ook het jaar daarvoor), wat laat zien dat de franchise z’n trouwe schare fans niet met de voeten wilt treden. Een veilige zet, al zijn er wel wat vernieuwingen die zo banaal zijn dat ze niet eens vermeldenswaardig zijn. Zo wordt je onderverdeeld in 4 verschillende Mission Teams die je opdrachten geven die je al dan niet tijdens een potje kunt voltooien.

Divers is de multiplayer wel. Je hebt zo’n vijftien verschillende modi die je in elk van de twaalf beschikbare maps kunt spelen. Die maps ogen niet alleen erg divers (met zowel aarde- en ruimtelevels) maar steken zo vernuftig in elkaar dat het ook deze keer een nieuwe multiplayer lijkt. Naast de single player en de multiplayer heb je traditiegetrouw een derde luik, en dat is ook deze keer een zombiemodus. Ontwikkelaar Infinity Ward stuurt je deze keer naar een eighties pretpark genaamd Zombieland. Hier is het eveneens hetzelfde liedje: bouw hier en daar wat planken, leg zombies neer en voltooi de easter egg. Leuk extraatje wel: David Hasselhoff maakt een cameo.

Conclusie
Call of Duty: Infinite Warfare is an zich geen slechte game, maar het voelt helemaal niet aan als een Call of Duty zoals wij ze van vroeger kennen. Dat gezegd zijnde speelt de game wel fantastisch, al is de single player naast erg voorspelbaar ook teveel van hetzelfde – al zijn de dogfights in de ruimte wel een aderlating. Het multiplayerluik is met z’n nieuwe levels erg interessant maar biedt ook hier weinig nieuws. Wij hebben in ieder geval het gevoel dat Activision zelf niet meer weet waar ze met de reeks naartoe willen gaan.

7.5