Kickbeat review

Written by Gamercc on . Posted in Handheld

Kickbeat op de Vita is een simpele game. De game is een vechtgame gecombineerd met ritme en muziek, met een gameplay waar zelfs het kleinste kind mee overweg zou kunnen. Ieder level gooit je namelijk onder een ietwat verouderde soundtrack temidden van een arena waarin je tal van vijanden – gaande van nachtclub-bewakers tot Turkse worstelaars - in elkaar dient te slaan op de beat van het nummer. Ieder type vijand valt aan in vier hoeken, waarvan elkeen correspondeert met een knop op je Vita die je op tijd en stond correct moet indrukken.

De realiteit is echter anders. Je valt namelijk pas aan als je zo’n manoeuvre uitoefent op de beat, nooit anders. Daardoor ben je een vogel voor de kat wanneer je te vroeg, dan wel te laat slaat, gezien je personage dan simpelweg blijft staan en klappen incasseert. Een gameplay die in schril contrast staat tegenover de fijne presentatie en de fraaie graphics, gezien die wel van degelijke kwaliteit zijn. Gezien de aard van de titel dien je dus ten allen tijde gefocust te zijn en leer je na verloop van tijd de levels uit het hoofd waardoor je vingers, euh, vingervlug over de toetsen van je Vita zullen glijden. Daarnaast heb je nog speciale vijanden die je dient te verschalken door twee toetsen tegelijkertijd in te drukken of knoppen ingedrukt te houden om te linken tussen twee vijanden.

Dat maakt van deze – op het eerste zicht – simpele game een heel complexe game met een hoge moeilijkheidsdrempel. Kickbeat wordt namelijk vrij snel een game met een torenhoog tempo waar een enkele fout de start kan zijn van een keten fouten. Iets waar je dus al snel een nummer mee kunt vergallen. Die nummers zijn overigens vrij uitgebreid voor een Vita-game, met zo’n achttien tracks die variëren van Rob Zombie, P.O.D. en Papa Roach. Daar zijn bovendien de bekendste mee gezegd, want de rest van de setlist is generische electro-rap-rock die ons niet bepaald wild maken.

Conclusie
Kickbeat ziet er misschien een makkelijke game uit, maar dat is het zeker niet. De game wordt al snel enorm moeilijk met een torenhoge moeilijkheidsgraad die nooit echt vergeeflijk is. De soundtrack biedt ietwat soelaas, maar kan na verloop van tijd wel érg repetitief overkomen. De plot is overbodig en het verschil in modi verwaarloosbaar. Daardoor dus een vrij bleke game die ongetwijfeld leuk is voor even, maar zeker niet om al te lang te spelen.

6.0